Oda do śmierci

[Marek.zak1]

 

Nie wiem kiedy, wiem po co,

ale przyjdź po mnie nocą,

bez bólu tam, dokąd chcesz,

weź mnie, a jak, sama wiesz,

oporu ci nie stawię,

jestem gotowy…...

 

 

                                 prawie.

 

 

 

 

 

                                   

[Poet Ka]

@Marek.zak1 piszesz o pogodzeniu się i poddaniu ...ta krokodylica wie, że nigdy nie ma zgody, jest tylko bezradność.

[wierszyki]

Oj nie żartuj sobie, każdy pewnie tak by sobie życzył.

[LessLove]

@Marek.zak1 To "prawie" jest kluczem.

Kiedyś starsze kobiety modliły się o dobrą śmierć, byłem tym przerażony jako dziecko. Kiedy dorosłem, doceniłem piękno pokory. Jesteśmy gotowi przeżywać życie w pełni, kiedy  nie wadzimy się ze śmiercią. To u Ciebie "podejrzewam". Pzdr

[viola arvensis]

@Marek.zak1 przypomniałeś mi ta fraszeczką Artura Schopenhauera - jednego z moich ulubionych autorów. 

Dobry jesteś w tych mini :)

[Marek.zak1]

@Poet Ka Myślę, że im bardziej boli, tym akceptacja jest jednak większa. Dzięki zza wpis. 

@wierszyki Z czasem myśli się o tym jednak więcej, zwłaszcza widząc, bezradność wobec chorób bólu. Pozdrawiam i dzięki za wpis. 

@LessLove Cudem wyszedłem (prawie) cało z dwóch wypadków, więc temat przerabiałem, a nie chciałbym żyć w cierpieniu, niesprawności fizycznej, czy umysłowej i być ciężarem dla bliskich. Masz rację to "prawie" jest tu kluczem. Dzięki za wpadnięcie i pozdrawiam.  

@viola arvensis Tak, dla mnie Schopenhauer też jest jednym z moich ulubionych, a Erystyka powinna być lektura obowiązkową dla wszystkich:). Co do krótkich form, to dla zwiększenia szansy przeczytania do końca. Zresztą kiedyś miałem szkolenie w temacie "testu windy", czyli jak zainteresować w bardzo krótkim czasie klienta, szefa itd. Dzięki za miłe słowa, wiosennie pozdrawiam. 

[Poet Ka]

@Marek.zak1 masz rację 

[Berenika97]

@Marek.zak1

 

Wiem, że lubisz czarny humor. :) Ja również. 

 

A śmierć Ci odpowie:

 

To jedno „prawie” -

jak nitka cienka,

co jeszcze trzyma cię przy tym świecie.

Skoro zapraszasz,

to moja ręka ukoi wszystko,

co w duszy gniecie.

Bez bólu, lekko,

jak tchnienie wiatru,

wyprowadzę widza z tego teatru.

Lecz póki stoisz tak na krawędzi,

mój czarny powóz…

już wolnej pędzi.

[Marek.zak1]

i dobrze:). A to "prawie", jak ta nitka cienka, może Ariadny, bo jeszcze daje możliwość się wycofać.  Dzięki za fajny wpis. .