Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

 

Ta Mary, mary i mury

między nami takie zbudowane

ich architekt niechaj idzie już do domu

niech się lepiej położy i troszkę poleży

choćby po wrażenia podniebnej zorzy...

 

No bo po co i dlaczego i za co

te akurat mury są z marmuru?

szkoda mi cennego materiału

i żałuję że w sumie są

i lękam się że dalej będą

i że tkwimy nimi przedzieleni oboje

i że to takie na niby nieprzeciętne...

 

Ale to ogólnie pic na wodę

taki jakiś nie do końca fotomontaż

bo poezją sobie tylko cwaniakuję :)

 

Grabię sobie aż nagrabię mymi grabami

bo to – tak jak tamto – to tylko kwestia czasu

na którą – toż i to wiadomo – szkoda atłasu!

 

 

Warszawa – Stegny, 30.03.2026r.

Edytowane przez Leszczym (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Magdalena Dopiszę się do Twojego protestu, wyślemy pismo gdzieś tam gdzie trzeba, wiadomo, że protesty poetyckie są brane przez odwrotkę, więc nie uwzględnią tego protestu i zamiast murów będzie dużo rzeźb Dawida, może nawet jedna w Polsce, to ma sens :)

Opublikowano

@Magdalena Mam na przykład pomysł na list pochwalny do szejków w sprawie któregoś z polskich klubów piłkarskich :) Piszemy taki list, szejk stwierdza, że tak nie może być, po czym petrodolary ładuje w polski klub piłkarski i robi z niego ważny klub europejski :)) Może być taki pomysł na protest? 

Opublikowano

@Magdalena No tak, piszemy do ministra sportu że z siatkówką, może być kobiecą, jest wspaniale i najlepiej, minister stwierdza że tak dalej być nie może i z Funduszu Sprawiedliwości robi z żeńskiego klubu siatkarskiego potęgę na całą Europę :) Przejdzie? 

Opublikowano

@Leszczym

 

Poetyckie cwaniakowanie najwyższej próby! Kupuję tę historię o marmurowych murach, ale jeszcze bardziej kupuję to "grabienie sobie". Czasem rzeczywiście szkoda atłasu na to, co i tak przeminie. Bardzo życiowe!

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No właśnie, zasłużyłeś - bo kto z młodych pamięta słowa króla Stasia, i w jakich okolicznościach to powiedział :))) 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • „Szanujmy się”   Ruski zęby szczerzy, choć boi się sam siebie, Ukrainiec, po kawałku, widzi się już w niebie. Niemiec swoją dyscypliną tkwi w kompleksie wyższości, Włoch — to śpiew i wino, w życiowej próżności.   Francuz opór stawia, wciąż na barykadzie, Hiszpan, leń, na plaży w słońcu wciąż się kładzie. Anglik gardzi byciem w Europy nacjach, z Irlandią w niezgodzie i w przeciwnych racjach.   Węgier, choć malutki, wielkim się uważa, Polak wciąż na wszystkich o coś się obraża. Portugalczyk z Czechem prawie się nie znają, to i źle o sobie nie opowiadają.   Kraje Skandynawii, jakby z innych światów, za Bałtykiem żyją, z dala Euro-bratów. Belgowie z Duńczykami Holendrów nie lubią, bo przez zapach tulipanów w kierunkach się gubią.   Cygańskie plemiona, Rumun z Bułgarem, żyją duchem lenia, z wakacyjnym czarem. Austriak Chorwatowi przygrarza paluchem, by się nie pchał do niego ze swym pustym brzuchem.   Wszyscyśmy ludnością Europy wielkiej, gdzie różnice kultur oraz wierzeń wszelkich, gdzie miłości piękno winno zapanować — trzeba tylko trochę bardziej się szanować!   Leszek Piotr Laskowski
    • @Kwiatuszek   Bardzo ciekawie napisałaś. Metafora drogi zamiast ścieżki - to rozróżnienie samo w sobie niesie ciężar doświadczenia. Podoba mi się też kontrast między "ześlizgiwaniem się" a "wspinaniem" - oddaje naturalną nieliniowość duchowego rozwoju. Pozdrawiam
    • @karenka    Czytając te wersy, można dosłownie przenieść się do tamtych dni - poczuć zapach lawendy, zobaczyć łany zbóż i maki. Piękny i niezwykle wzruszający wiersz. Bije z niego ogromna miłość i tęsknota, którą ubrałaś w tak czułe słowa.
    • @aniat.   Bardzo zmysłowy,  subtelny wiersz - podoba mi się ta cisza budowana dźwiękami (cmokanie jeziora, trzepot ważki). Czuć w nim chwilę zatrzymaną w kadrze.
    • @andrew   Świetna gra obrazów - kwiat, wiatr i słońce jako milczący świadkowie zauroczenia. Ostatnia zwrotka robi największe wrażenie. Piękny! 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...