Szlak dobrej śmierci

[Simon Tracy]

"Memento homo mori"

 

Uwielbiam ignorować tych co mówią,

spokojnie to dopiero początek.

Nowa droga życia i lepszy start.

Oni są tak dziecinnie naiwni.

Wierzą w odrodzenie 

i ciągłą rekonstrukcję planów i dni.

Słucham ich z grzeczności.

Odziany w płaszcz mej patronki

i katowski kaptur.

Memento homo mori.

Mówi Ci to ten co umarł już dawno.

Którego ziemska wędrówka 

zakończyła się klątwą przeklętego bytu.

Przyjdzie dzień, że droga urwie się 

pod Twymi stopami.

Przyjdzie zejść w dolinę piekieł,

w której Diabły już kopią świeże mogiły.

Czy byłem dobrym człowiekiem?

Spytaj o to

stojącą pośrodku szlaku śmierć.

Byłeś ślepy i głuchy.

Jak to człowiek.

Ecce Homo.

Nie wart swej roli, godności ani tytułów.

Lecz godny spokojnej śmierci.

Bóg stworzył Cię nagiego.

I ja rozbiorę Cię do naga.

Do samej twardej, bielejącej kości.

Na swoje podobieństwo i chwałę.

Krążą dusze nieszczęsne

po ciemnej dolinie.

Lękliwie zaglądając

w zagłębienia szlaku.

Krwawe lawiny zalewają je po pas.

Zimne, czarne szczyty gór,

pochłaniają modlitwy żywych.

Czarne słońce stoi w zenicie,

rzuca niewidoczny 

i nieosiągalny cień zbawienia.

Przecież miałem jeszcze czas.

Jej koścista prawica,

przestawia godziny

w biologicznych zegarach.

Tykają coraz ciszej.

Wskazówki chodzą coraz ciężej.

Mechanizm gnije od środka.

Nie ma zamiennych części.

Jest tylko iluzja.

Nieśmiertelności i niezawodności.

Leżysz w drętwocie ciszy, 

zamkniętej na głucho trumny.

Poznajesz tych,

którzy Cię tu przyprowadzili.

Anielski orszak,

opuści Cię w czerń grobu.

Bliżej i bliżej co dnia.

Jesteś wreszcie u celu.

 

 

 

[Lenore Grey]

@Simon Tracy klasyczny temat podany w twój urzekający sposób - świetny wiersz