Świadectwo dwóch brzegów.

[Leszek Piotr Laskowski]

"Świadectwo dwóch brzegów"

 

Etap pierwszy: 1988> Wygnanie.

 

Ten kołowrót w skroniach i ciężar pod sercem,

gdy milicjantów cienie snuły się w zaułku.

Prawda – jak brudna onuca rzucona poniewierce,

z państwa, co rzeczywistość trzymało na sznurku.

 

Ucieczka? Raczej wyrok, choć słowo nie padło,

początek bez końca, wciąż od nowa, od nowa...

Paryż. Inne światło na twarz mi spadło,

choć w gardle wciąż dusi nostalgia surowa.

 

Nocne męki na klatkach, chłód obcych schodów,

bezdomność snu, problemy z językiem.

Tęsknota do domu, do rodzinnych ogrodów,

tłumiona w piersi bezsilnym krzykiem.

 

Lecz wrogowie – to przecież przyjaciele teraz,

więc idę przed siebie, choć czuję niewygodę.

Tu jutrem się nie straszy, tu uśmiech się wybiera,

a prawo ma ludzką, nie partyjną urodę.

 

 

Etap drugi: Poznawanie.

 

Wystrzelony z działa minionego ustroju,

wylądowałem w nieznanym, miejscu wspaniałym.

Gdzieś między artystów, w tyglu niepokoju,

o których w ojczyźnie kłamano nam czas cały.

 

Odkrywam, że wolność to nie tylko słowa,

lecz ciężar wyboru, co kładzie się cieniem.

Tu nikt ci nie powie, byś swe racje schował,

sam musisz się zmierzyć z własnym sumieniem.

 

Gdzie biurokracja ma twarz urzędnika,

co patrzy w twe oczy, a nie w paragrafy.

Gdzie lęk przed mundurem powoli zanika,

gdzie łapiesz sens dzieła „Płonącej żyrafy”.

 

Z dorosłego świata w szkolne pielesze,

z pokorą neofity zaczynam swój bieg.

Co niedouczone, nadrabiam w pośpiechu,

by na obcym brzegu ułożyć swój brzeg.

 

 

Etap trzeci: Zakorzenienie.

 

Dziś język nie uwiera, już wtopił się w krew,

choć akcent wciąż zdradza, skąd wiatr mnie tu przygnał.

Ustał ten dawny, lękliwy mój gniew,

a przeszłość – choć ważna – nie jest już koszmarem.

 

Nie patrzę za siebie przez ramię z obawą,

zasadziłem tu ogród, oswoiłem lęk.

Paryż stał się domem, a nie tylko wyprawą,

gdzie każdy poranek ma jasny swój dźwięk.

 

Mój dom bez adresu ma dar przyjęcia

w cieple dłoni dziecka o dwóch językach,

nie czując w nich już żadnego pęknięcia,

wrośnięty w ten bruk i te dachy w cynkach.

 

Polska jest echem, co w sercu wciąż drzemie,

lecz to tutaj dzieci budują swój świat.

Znalazłem swą przystań, swą nową ziemię,

gdzie wolność zakwitła jak najtrwalszy kwiat.

 

 

Finał: Dom bez granic i przestroga.

 

Dziś mapy spłowiały, granice się starły,

Europa nas splata w jeden wspólny dom.

Dawne upiory na dobre już zmarły,

a „tu” oraz „tam” mają ten sam ton.

 

Nie wierzcie w słowa, co płyną z ekranu,

że wszędzie jest gorzej, że obcy to wróg.

To stara metoda fałszywych planów,

by strachem zagrodzić do wolności próg.

 

Tak samo komuna mamiła nas wcześniej,

chcąc w klatce nas zamknąć, by stłumić nasz bunt.

A prawda lśniła tam, gdzie wolny był człowiek,

gdzie mądrość i godność dawały nam grunt.

 

Nie jestem wygnańcem, lecz częścią całości,

z Wisłą i Sekwaną płynącą przez sny.

W dwóch domach naraz, w pełnej wolności,

dbam o jutra wspólny, lepszy nasz świt.

 

<2026 -dziś. 

Leszek Piotr Laskowski

[Poet Ka]

@leszek piotr laskowski piękne i ciekawe...

[Marek.zak1]

Pięknie napisany, mądry wiersz. Brawo. 

[Jacek_Suchowicz]

A ja tam wolę swoją Polskę

kraj ludzi może zbyt naiwnych

gdzie wolność często ma smak gorzki

a wiosna piękno w sercu czyni

:)))

 

 

całość w oddzielnym temacie

Edytowane 27 Marca przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

[Nata_Kruk]

Mnie także podoba się treśc tego wiersza. Od niego poleciało dalej..:)

Pozdrawiam świątecznie.

[Wiechu J. K.]

@Leszek Piotr Laskowski Ktoś kiedyś powiedział, że człowiek, który urodził się w jednym kraju, a żyje w innym ma "rozdartą" duszę, gdy jesteś w tym drugim kraju odczuwasz nostalgię za krajem urodzenia, gdy odwiedzasz swój rodzinny kraj coś ciągnie cię z powrotem do tego drugiego kraju. Po prostu, w każdym miejscu, gdzie człowiek przebywa dłużej zostaje tam część jego duszy.

Wspaniały wiersz!