Rozmowa z katem

[Simon Tracy]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

"Rozmowa z katem"

 

 

Po raz pierwszy się uśmiechnąłeś.

Ulżyło mi, bo już myślałam 

że rozmawiam z kamiennym golemem 

o granitowej, ponurej masce.

Zresztą chyba Cię męczę niepotrzebnie,

jestem zupełnie nie w Twoim typie.

Ta randka jest jak stronniczy wywiad,

mający znamiona

nachalnego przesłuchania.

Nie lubisz gdy ktoś ciągle mówi 

i zadaje masę pytań. 

Przepraszam.

Nałożyła do ust kawałek szarlotki 

i z zupełnie zmieszaną miną 

skurczyła się jakby

na restauracyjnym fotelu.

 

 

Poprawiłem mankiety koszuli 

o śnieżnobiałej barwie.

Sięgnąłem po kieliszek Merlot 

i kątem oka złapałem odczyt fluorescencyjnych wskazówek zegarka.

Był to idealny moment do ataku.

Godzina zero.

Przeszyłem ją stalowym wzrokiem,

może zbyt srogim i barbarzyńskim

ale z pewnością męskim do głębi.

Przebiegł przez jej ciało

niespokojny dreszcz.

Wyczułem go.

 

 

W pytaniach nie ma niczego złego 

i same w sobie nie wyrządzają również szkody i krzywdy.

Nie ma pytań nazbyt łatwych i błahych,

nie ma tych

niegrzecznych i nie na miejscu.

Problem tkwi w szczerości 

i bezkompromisowości odpowiedzi.

W ich złożoności i tajemnicy,

lub przeciwnie w odpowiadaniu 

bez strachu o ocenę.

Zganienie, śmieszność, niepokój.

Chcesz prawdy a nie wiesz 

jak daleko mogę się w niej posunąć.

Dalej niż w kłamstwie.

Kłamstwo jest iluzją percepcji umysłu.

Prawda jest stanem faktycznym.

Dokonanym.

Namacalnym.

Kłamstwo można zmyć niczym grzech.

Prawdę dźwiga się niczym krzyż.

Ciężar, któremu nie sposób zaprzeczyć.

 

 

Widziałem, że nie rozumiała ani słowa.

Biedne, młode pokolenie 

kwantowych umysłów.

Myślą za nich procesory 

nie pradawny instynkt.

Zadałaś mi

jakiś czas temu ciekawe pytanie.

Odpowiedziałem wtedy, 

że są rzeczy,

których nie chcemy wiedzieć.

Są osoby, których nie chcemy znać.

Są czyny za których wykonanie,

piekło staje się niebem.

A pytanie wydawało się bezmiar błahe.

Przytaknęła z zawahaniem,

ponętnie blednąc na licu

i w okolicach piersi.

 

 

No tak, pytałam wtedy 

kim chciałbyś zostać w przyszłości?

Bo chyba zawód poety 

naraża Cię na śmieszność i wzgardę 

a nie szacunek i podziw?

Lubię żartować ze swej roli robaka 

w świecie

samolubnych, pięknych motyli.

Ale rola motyla

zabiła by mnie esencją dobra,

dlatego chciałbym być … katem.

Dla siebie i innych.

Piękna, stara profesja.

Jeno niewiele wyżej uiszczona w skali 

od zawodu ulicznicy.

Wzbudzająca strach.

Tak namacalny i miły moim oczom.

 

 

Każdy lekarzyk ma swój cmentarzyk.

A jakże i kat nie gorszy jest w tym.

Bo obok cmentarza ma swą szubienicę

a nawet kochankę gilotynę.

Piękna jest śmierć

z pętlą zaciśniętą u szyi.

Te szarpane, wstrząsy ciała,

uwieszonego w powietrzu.

Rzężenie na łasce konopnej liny.

Kiedy kostucha radośnie buja Cię 

na huśtawce ze stryczka.

Bawi się agonią 

ostatnich spazmatycznych oddechów.

A potem nagła cisza.

I spokojne, stygnące ciało

o wybałuszonych oczach 

i spuchniętym od zastałej krwi języku.

 

 

Jestem katem

i nigdy się tego nie wstydziłem.

Kocham egzekucję.

Dlatego powiesiłem

nawet swoje marzenia.

Były zbyt dobre. 

Ludzkie.

Zrozumiałe.

Kata nie sposób zrozumieć.

Może spowiadać się on jedynie śmierci.

Przy kuflu mocnego piwa.

Największym pragnieniem kata,

jest to

by pewnego dnia,

przeprowadzić swoją

własną egzekucję.

Dlatego trzeba wieszać

coraz to nowych.

By sposobić się

w doskonałym theatrum.

By idealnie zbawić się żywota.

Bez wstydu.

Być przygotowanym na wszystko 

w rozmowie ze śmiercią.

Jak mistrz Polikarp.

 

 

Jam jest katem.

Czy młodego, czy starego.

Zbawię żywota każdego.

Jeśli się nie boisz,

to porozmawiaj z katem.

Gdyby nie była 

tak bardzo sparaliżowana strachem,

to z pewnością uciekłaby natychmiast 

lub chociaż wzywała pomocy.

Ona jednak nieśmiało otworzyła usta

i zaczęła rozmowę,

rychtując sobie tym samym stryczek 

na swą młodą, smukłą szyję.

 

 

 

 

[Berenika97]

@Simon Tracy

 

Tekst zrobił na mnie duże wrażenie. 

Jak dla mnie to psychologiczny thriller w formie poetyckiej. Rozmowa, która zaczyna się jak nieudana randka, a kończy jak scena z horroru.

"Prawdę dźwiga się niczym krzyż" - jak ten wiersz, który jest ciężki, niewygodny, nie do zlekceważenia. Bardzo mocny utwór!