Gdzie rdzewieją miecze: 54. Grobla

[Łukasz Jurczyk]

54. Grobla

(narrator: operator katapulty – katapeltes)

 

1.

 

Morze pod nami,
miasto przed nami,
ogień nad nami.

 

2.

 

Leci nasz wyrok.
Szybszy od każdej modlitwy,

którą zdążysz wyszeptać.

 

3.

 

Od strony morza
tyryjskie statki —
kąsają nas z flanki.

 

4.

 

Osaczeni przez los.
Biegamy w kółko,

jak psy w płonącym kojcu.

 

5.

 

Drewno pęka.
Jakby skóra
żywego stworzenia.

 

6.

 

Strzelam na oślep.
Niech bogowie
też się domyślają.

 

7.

 

Grobla paruje.
Jak ciało po wysiłku.
Jak rana.

 

8.

 

Obrócony świat.
Zostaliśmy zwierzyną

na środku wielkiej wody.

 

cdn.

[Poet Ka]

Dzisiaj zaparzę kawę i przeczytam całość.

[Proszalny]

Zaintrygowany miniaturami sprawdziłem czego dotyczą. Nie znałem historii oblężenia Tyru przez Aleksandra Wielkiego. Dziękuję za opowieść. Twoja narracja jest tak bardzo dobra.

[Łukasz Jurczyk]

@Poet Ka Wino będzie lepsze :)

@Proszalny Bardzo dziękuję !!!

 

Będzie jeszcze wiele historii szerzej nieznanej :)

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Narrator - operator katapulty, który obsługuje machinę śmierci. 

 

Bardzo ciekawie traktujesz technologię tamtych czasów - drewno katapulty pęka „jakby skóra żywego stworzenia”. To nadaje wojnie wymiar biologiczny. Maszyna cierpi razem z ludźmi.

Grobla w Twoim opisie nie jest triumfem inżynierii, ale pułapką. „Psy w płonącym kojcu” - to genialne i brutalne porównanie. Żołnierze Aleksandra są stłoczeni na wąskim pasie ziemi, wystawieni na ostrzał z murów i ataki tyryjskich statków. Bardzo plastyczny obraz - widzę tę sytuację.

 

Role się odwróciły - grobla nie jest drogą do zwycięstwa ale "raną" na środku morza.

 

„Strzelam na oślep. Niech bogowie też się domyślają.” - świetne! Brzmi jak egzystencjalny bunt.

 

zbudowaliśmy most

żeby śmierć miała

po czym przejść suchą stopą

smoła kipi

woda płonie

a my nie mamy gdzie uciec

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!!

 

Pozycja Macedończyków na grobli okazała się nie do utrzymania bez unieszkodliwienia floty Tyru.

 

Dziś to oni

toną w pyle

swych marzeń.

 

Pozdrawiam

[Nata_Kruk]

@Łukasz Jurczyk... chylę czoła, że "grzebiesz" w historii i.. podajesz nam tutaj takie ciekawe 'składanki'..:)

Mądre, jak zawsze.

[Łukasz Jurczyk]

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję!!!

 

Lubię taką grzebaninę :)

 

Pozdrawiam 

[Nata_Kruk]

... no to czekamy na kolejne.. :)

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Zaintrygował mnie ten fragment

 

Strzelam na oślep.
Niech bogowie
też się domyślają. 

 

A to dlatego, że jest takie kretyńskie przysłowie - Człowiek strzela a Pan Bóg kule nosi. Zastanawiam się, skąd ono się wzięło w naszej "kulturze", czyżby z antyku?  Świetny tekst - grobla jest , ale jest też problem dla Macedończyków. :)  Pozdrawiam.

[Łukasz Jurczyk]

@Christine 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ciekawa koncepcja :)

Ale chyba nie sięgałbym, aż tak daleko. Nie należy wyciągać wniosków z chwili słabości katapeltesa :)

 

Gdzie ta pomocna dłoń?

Widzę tylko pył Tyru

i spękany dąb.

 

Bóg tylko patrzy.

To ja kręcę korbą,

by śmierć miała cel.

 

Pozdrawiam