Pierożki

[wierszyki]

 

 

Na paszporcie w strefie przygranicznej

rano wyszła, a przyszła wieczorem.

Aż się jeszcze wciąż tłuką po głowie

w ruskie słowa myśli obleczone.

 

Na pierożku w chomątku, wyprawa.

Tam przed siebie, po horyzont pola.

Czy ziemniaki posadzili w marzec?

Kilometrów do klasztorku z dziesięć.

 

Dojść i wrócić, dom został po stronie,

skąd po dzisiaj ściga zbiega kolej.

Ziemia woła go w bruzdy i łany,

człowiek młodym był w niej, zakochanym.

 

Koszulinę przez ramię założył,

które ściska jak obręcz dar Boży.

W niej odłoży na jutrzejsze jutra

wolę lacką, bo jego, nie udar.

 

Tam na drodze gdzieś w ciszy zrodzony,

z duchem modli się, światłem w niewoli.

Pieśń z radością pod chmury zabiera,

wszędzie dobrze, lecz dotyka nieba.

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane wczoraj o 08:57 przez wierszyki
ściga zbiega zbiega ściga (wyświetl historię edycji)

[Proszalny]

Sprawdziłem co znaczy "lacki". Nie znałem tego słowa.

Koszulinę jak chomąto na ramiona włożył... dar boży. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Piękne. To do mnie przemawia. Czułem to, ale nie potrafiłem opisać. Teraz już wiem.

[wierszyki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie wiem, co znalazłeś.

Lacki od Lachów,

To także nazwa bardzo konkretnego miejsce na mapie, zanim została zmieniona na inną.

Miłęgo dnia :-)

i dziękuję :-)

[wierszyki]

Dziękuię @huzarc

[vioara stelelor]

@wierszyki

Są takie miejsca, gdzie życie zawsze toczy się na granicy.

i nie tylko tej na mapie, bo ona jest symbolem wszystkich innych.

Zawsze istnieje jakieś rozdarcie, jakieś pomiędzy.

[wierszyki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Są takie miejsca w człowieku, zwłaszcza z upływem wieku ;)

Czy u wszystkich to nie wiem, nie znam wszystkich, ale podejrzewam, że nie wszystko należy mierzyć ta sama skalą 

Dziękuję za ciekawe spostrzeżenie  i pozdrawiam serdecznie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

Dziękuję @Poet Ka :)

 

[Migrena]

@wierszyki

 

wiersz idzie jak pieśń, ale pod pieśnią pracuje rana.

 

jest w nim i ziemia, i granica i ten przedziwny cięzar losu, który człowieka nie opuszcza nawet wtedy, gdy zmienia państwa, języki, strony świata.

 

bardzo mnie ujęło, że tutaj pamięc nie jest archiwum, tylko ciałem jakby niesionym przez   słowo, przez droge, przez garść konkretu.

 

właśnie dlatego ten utwór tak mocno oddycha .

 

bo on  nie opowiada o wykorzenieniu, tylko samo z niego mówi.

 

piękna, głęboka poetycka robota :)

 

 

[wierszyki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję za życzliwy i starannie przemyślany komentarz. To prawdziwa sztuka tak analizować wiersz.

 

Jeśli choć odrobinę doda oddechu, to dobrze

 

Miłego dnia

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[piąteprzezdziesiąte]

Człowiek wieczny tułacz.

Z wyboru albo z presji.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pięknie.

Pozdrawiam @wierszykibardzo udana Poezja

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.