nienasycenie życiem

[Migrena]

 

 

 

idę przez dzień
przez wybebeszone podbrzusze sadu
wszystko pęcznieje
w jednej wściekłej sekundzie
światło wbite w liście
drży jak roztrzaskane szkło

chleb parzy dłonie zakalcem i słońcem
wiatr zostawia na skórze osad
spalin i mięty
wciągam powietrze:
smakuje klamką mostów, mułem rzeki
co niesie rozdęte truchła ryb
i złoto obrączek

ziemia po deszczu pachnie
świeżo rozkopanym grobem
a jednocześnie
pierwszym porankiem świata
powietrze ciężkie od narodzin
sekundy pękają jak nasiona
ciskane w biały żar


pytam: dlaczego oczy mają brzegi
skoro horyzont jest tylko pęknięciem w szkle
którego nie da się zaleczyć patrzeniem?

świat jest zbyt wielki dla mojej czaszki
pić go całymi haustami!
hartować przełyk
w fosforyzującym ścieku konstelacji!

ale język puchnie od nadmiaru smaków
przełyk jest za wąski
dla tej wezbranej rzeki

rozhermetyzować się
w samym środku własnej tkanki

bo ciało to tylko pergamin
rozpięty na turbinie świata


krew - spóźniona lawa -
wypala drogę na zewnątrz
serce tłucze się o żebra
myli druty z niebem
w płucach noszę wiatr starszy od miast
w kościach sól mórz
które wyschły zanim narodził się lęk
każde uderzenie serca to młot
w betoniarce świtu

niech światło rozsadzi kości!
niech pęknę jak owoc
zbyt długo trzymany w słońcu!

bo wszystko wyje o uwagę
trawa przebija asfalt
z precyzją skalpela
kamień nagrzany słońcem
pamięta dotyk dłoni sprzed tysiąca lat
skóra pamięta więcej niż rozum

a ja wciąż głodny
głód starszy niż moje imię
chcę jeszcze jednego drzewa
ciemnego od soków
jeszcze jednego świtu który jak nóż
wejdzie pod gardło nocy
nie nadążam kochać świata
świat zdarza się zbyt gwałtownie

stoję z otwartymi ustami
czas wlewa mi się do gardła
jak wrzący ołów
i zastyga
w dławiący fundament pod język


idę dalej
pamięć - składowisko zużytych luster
gdzie każde "kocham”
pachnie chlorem i starym lodem
usta mokre od życia
spuchnięte od słów

bo śmierć to jedyny mechanizm
którego nie umiem jeszcze zatrzymać zębami

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 5 godzin temu przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[huzarc]

@Migrena

To jest wiersz bardzo wysokiego poziomu – intensywny, fizyczny, o skali niemal kosmicznej, a jednocześnie bardzo  biologiczny. Mamy w nim świat okazany jako nadmiar, uwikłany w percepcję totalną I dualizm życia oraz śmierci. W napięciu między nimi wyłania się głód istnienia I ciało jako pole walki. 
i wszystko to mieści się w człowieku, który próbuje pomieścić w sobie cały świat i przegrywa, bo świat jest zbyt intensywny, zbyt szybki, zbyt pełny.

 

 

[violetta]

@Migrena wyobrażam siebie tego tarzana:)

[andrew]

@Migrena

...

uczymy się życia 

próbujemy 

poznać nieskończoność 

 

płyniemy po oceanach 

wrażliwości  

szukając siebie miłości 

nurtem poznania

dryfujemy 

w zakazane rejony 

słońce rzuca cień 

 

a życie 

życie jest 

pachnące i smaczne

jak pomarańcze 

 

warto smakować 

delektować się 

 

nie przejadając

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego wieczoru 

[Berenika97]

@Migrena

 

Gigantyczny, brutalny świat i ludzkie ciało jak "pergamin na turbinie" - świetna nieproporcjonalność.

A podmiot liryczny jest pazerny na istnienie - chce chłonąć świat ale jego biologia stawia opór.

 

Im więcej widzimy i czujemy, tym bardziej czujemy się rozrywani od środka.

Świat w tym wierszu jest fizjologiczny, gęsty i lepki. Nawet deszcz pachnie „świeżo rozkopanym grobem”. To turpiczne obrazowanie.

 

Czas w tym utworze nie płynie spokojnie. On „wlewa się do gardła jak wrzący ołów”.

 

Pamięć to wysypisko „zużytych luster”. To sugeruje, że każde wspomnienie jest zniekształcone, bolesne i zimne.

 

Wiersz jest niesamowicie dynamiczny- wyje, przebija, parzy, rozsadza, tętni.

Mieszanie zmysłów sprawia, że czuje się ten tekst fizycznie na skórze.

 

To gęsty, duszny i świetny zapis egzystencjalnego nienasycenia.