Emily Jane Brontë - Wysokie wrzosy wichrem burz rozkołysane (High waving heather 'neath stormy blasts bending)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Wysokie wrzosy wichrem burz rozkołysane,

Północ i światło księżyca i gwiazd jasnych blask, 

Ciemności i chwała radośnie zespalane,

Wznosząca się ziemia i niebiosa zniżane,

Ponure lochy przez ludzki duch opuszczane,

Grzechot kajdan pękających i krat rwanych trzask.

 

Wzdłuż górskich zboczy dzikie lasy użyczają

Życiodajnym wiatrom przepotężną swą mowę,

Rzeki swoje brzegi radośnie rozdzierają,

Przez doliny gwałtownym nurtem przepływają,

Wciąż szerzej i głębiej swe wody rozlewają, 

Zostawiając za sobą pustynie jałowe.

 

Błyszcząc, opadając, wzbierając, umierając,

W bezkresnym ciągu przemiany, od nocy po dzień;

Jak piorun rycząc, jak muzyczny ton wzdychając,

Cieniem nad cienie wlatując i nacierając,

Jasnymi błyskami ciemności wyzywając,

Nadchodząc szybko i tak samo odchodząc w cień.

 

I Emily:

High waving heather 'neath stormy blasts bending,

Midnight and moonlight and bright shining stars,

Darkness and glory rejoicingly blending,

Earth rising to heaven and heaven descending,

Man's spirit away from its drear dungeon sending,

Bursting the fetters and breaking the bars.

 

All down the mountain sides wild forests lending

One mighty voice to the life-giving wind,

Rivers their banks in their jubilee rending,

Fast through the valleys a reckless course wending,

Wider and deeper their waters extending,

Leaving a desolate desert behind.

 

Shining and lowering and swelling and dying,

Changing forever from midnight to noon;

Roaring like thunder, like soft music sighing,

Shadows on shadows advancing and flying,

Lighning-bright flashes the deep gloom defying,

Coming as swiftly and fading as soon.