Świt

[Berenika97]

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję! 

Pięknie ujęłaś istotę tej zmiany.   Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Poet Ka

 

Bardzo dziękuję za ten niezwykle ciekawy komentarz, a raczej esej.  

Za tak wnikliwe i wielowarstwowe odczytanie mojego tekstu. Wspomnienie Andrzeja Sosnowskiego to dla mnie ogromne wyróżnienie. Niezwykle trafnie uchwyciłaś ten graniczny moment "na chwilę przed" i grę między metaforą a dosłownością. Nadałaś wierszowi drugie życie.

 

Po przeczytaniu Twojej analizy , doszłam do wniosku, że wiersz ten nadaje się do dekonstrukcji. :) 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Myszolak

 

Bardzo dziękuję!  

Świetnie, że napisałaś  o tym zaufaniu do wewnętrznej mądrości, która działa, zanim my zdążymy to nazwać. Twoja interpretacja dodaje wierszowi nowy wymiar. 

 

Serdecznie pozdrawiam . :)

[Berenika97]

@[email protected]

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :)

 

Z filozofii oblałeś? Ekstra!

Schopenhauer się smucił do końca,

Ty piszesz wiersze - sztuka prosta 

pesymizm w rymy i już po kłopocie!

@Rafael Marius  

 

Bardzo dziękuję!   Serdecznie pozdrawiam. :)

[Proszalny]

Znam ten stan zawieszenia. Lubię budzić się wcześniej, by chwilę powisieć i patrzeć, jak budzi się dzień. 

Wiersz niezwykle elegancki. Jest jak zbiór wróżb Tao.

[lavlla nisu]

Początek zazwyczaj jest czystą kartą, pełną nadziei.

Początek dnia też taki bywa i to właśnie są piękne dni.

Może o tym jest ten piękny wiersz?

[Berenika97]

@Proszalny

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za ten komentarz - sam jest poetycki.  "Zbiór wróżb Tao" - to określenie zostanie ze mną na długo. I te poranki, kiedy wisi się między... to najcenniejszy czas dnia, prawda? Kiedy wszystko jeszcze może być.

 

Serdecznie pozdrawiam. :)

@lavlla nisu

 

Bardzo dziękuję! 

Tak, o tej nadziei na początku - kiedy dzień jeszcze nie wie, czym będzie, a my też jeszcze nie wiemy, kim będziemy tego dnia. O tej czystej karcie świtu.

 

Sedecznie pozdrawiam. :) 

@Achilles_Rasti  

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Christine]

@Berenika97

 

Piękny wiersz!

 

Zwróciłam szczególną uwagę na opis wyostrzającego się wzroku i powracających konturów, który  podkreśla stopniowe uświadamianie sobie rzeczywistości. Szczególną rolę odgrywa chwila ciszy przed nazwaniem świata, kiedy „wszystko staje się sobą”. Ostatni obraz zapowiada początek dnia i niesie ze sobą nastrój nadziei. Taki spokojny i refleksyjny. :)

 

[Berenika97]

@Christine

 

Bardzo dziękuję! Cieszę się, że Ci się podobał.  Serdecznie pozdrawiam. :)