Gdzie rdzewieją miecze: 50. Królów już widziałem

[Łukasz Jurczyk]

50. Królów już widziałem

(narrator: Tyryjczyk)

 

1.

 

Widziałem już wielu
królów — każdy z nich
niósł swój ogień.

 

2.

 

Mówią, że się nie poddamy.

Wielkie słowa
niosą się dobrze na wietrze.

 

3.

 

Miasto świętuje.
Tłum śpiewa,
jakbyśmy już wygrali.

 

4.

 

Z morza zrobiliśmy boga.
Zobaczymy, czy
odpowie.

 

5.

 

Wiara w żagle —
jak w los:
piękna, aż do burzy.

 

6.

 

Kartagina ma pomóc.

Obietnice płyną szybciej
niż okręty.

 

7.

 

Sługa pyta,
czy warto sadzić figi —
nie wiem.

 

8.

 

Aleksander milczy.
Tylko głupcy
tego nie słyszą.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ten fragment to znakomite studium psychologiczne społeczeństwa w przededniu katastrofy.

Aleksander Wielki rozbił armię perską i ruszył na południe, wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego. Większość miast fenickich poddawała się bez walki, ale wyspiarski Tyr postanowił stawić opór, ufając w swoje mury i flotę.

 

Narrator jest człowiekiem doświadczonym. Mówi - "Widziałem już wielu królów". Jest sceptyczny wobec propagandy i entuzjazmu tłumu, bo widzi tragiczny kontrast między radosnym świętowaniem miasta a realnym, nadciągającym zagrożeniem. Tekst świetnie oddaje historyczne nastroje Tyryjczyków, którzy czuli się nietykalni na swojej wyspie dzięki położeniu i flocie - "Z morza zrobiliśmy boga", "Wiara w żagle".

Narrator zauważa, że "burza" czyli Aleksander może zburzyć ten porządek i pokonać "morze".

Część 6. odnosi się do historycznego faktu - Tyr liczył na potężną odsiecz morską ze strony swojej najbogatszej kolonii - Kartaginy. Narrator zna prawdę o polityce- "Obietnice płyną szybciej niż okręty". To genialnie ujęta cyniczna refleksja. W rzeczywistości Kartagińczycy wysłali jedynie wymówki, że sami są uwikłani w wojny, i zostawili Tyr własnemu losowi.

 

Część 7. to dla mnie najpiękniejszy i najbardziej poruszający moment poematu. "Sługa pyta, czy warto sadzić figi - nie wiem." Drzewo figowe potrzebuje lat, by wydać owoce. To pytanie sługi to w istocie pytanie o przyszłość- czy my mamy jeszcze jakąś przyszłość?

 

Wielka historia i geopolityka wkraczają tu w proste, codzienne życie, paraliżując je.

 

Ten fragment to świetny obraz- "Aleksander milczy. Tylko głupcy tego nie słyszą." Milczenie Aleksandra oznacza wyrachowanie, planowanie i nieuchronność. Jego milczenie było ciszą przed burzą. 

 

 

 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję za komentarz!!!

 

Masz rację, teraz zaczyna się dłuższy cykl związany z oblężeniem Tyru. Miasto, które wystawiło na cierpliwość Aleksandra i Macedończyków. 

 

Cieszą się z wojny.

Tak tańczą suche liście,

zanim spłoną w pył.

 

Woda ustąpi.

Bogowie zawsze stoją tam,

gdzie więcej stali.

 

Pozdrawiam

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Z tej części dowiedziałam się o epizodzie wojennym, o którym nie miałam pojęcia. No i się jeszcze dowiem.:)  A poza tym, dużo filozofii i przemyśleń. Jak zwykle świetny tekst. Pozdrawiam. :)

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Bardzo dziękuję!!!

 

To było wyczerpujące sześciomiesięczne oblężenie stanowiące tryumf woli nad materią. Tłumaczy to trochę, jaki był tego finał.  

 

Zabiliśmy morze.

Garść ziemi po garści,

aż zniknął horyzont.

 

Tyr nie zginął.

Mieszka w moich bliznach,

cichy i cierpliwy.

 

Pozdrawiam :)

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

"Zmuszasz" mnie do czytania o wyprawie Aleksandra - za ciekawie piszesz. :))) Pozdrawiam

 

Tyr stał niewzruszony.

My szliśmy po dnie,
ucząc fale milczenia.       :)

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Dziękuję!!!

 

To taka 'perska pułapka' – człowiek wchodzi tylko na chwilę, a zostaje na całą kampanię :)

 

Dno jest cierpliwe.

Przyjmie każde wasze „ja”.

I uciszy krzyk. :)