Kronika rozkwitu cz.1

[Berenika97]

Strumienie

szemrzą:

któż by nie pragnął tego pulsu

pod kruchym, pękającym lodem?

Ileż obietnic ma w spojrzeniu

panna rozkwitła przedwiośniem.

[Lenore Grey]

@Berenika97 ślicznie 

[Berenika97]

@Lenore Grey

 

Bardzo dziękuję!  Chyba zauroczyłam się Twoimi mini.  :) Pozdrawiam. 

[vioara stelelor]

@Berenika97

Przepiękne.

Koncentrujesz się tym razem na wizualizacji, skręcając w kierunku wschodnich koncepcji, gdzie głos oddaje się przede wszystkim obrazowi.

Jak u japońskich mistrzów haiku.

Głębi nie tworzą słowa (język), ale to, co ukrywa się pod wrażeniem zmysłowym, ono tu staje się signifiant-em.

[Berenika97]

@vioara stelelor

 

Bardzo dziękuję!  Cudowny komentarz! Masz rację, ostatnio zgłębiam haiku. :) 

@Leszczym  

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

[andrew]

@Berenika97

Pierwsze spojrzenie

budzi nadzieję .

Już sama nie wie ,

co się z nią dzieje. 

 

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Jacek_Suchowicz]

@Berenika97

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

i patrzą na nią mam ją docenić

jak zawsze - obieca

                                       i na tym kończy

 

pozdrawiam :))

 

 

[[email protected]]

@Berenika97 Arcydzieło, chodząc zimą na Sowią Górę, spotykałem takie zamknięte lodem potoki, chciałem je uwolnić od cierpienia. Delikatnie tłukłem lód i wylewały się z krzykiem, jak w ekstazie kobieta.

Miłego dnia.

[Berenika97]

@andrew

 

Serdecznie dziękuję!  Pozdrawiam. :)

 

Dziękuję za te słowa -

pierwsze spojrzenie czytelnika budzi nadzieję,

że wiersz żyje.

@Jacek_Suchowicz

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. 

 

A może właśnie w tym cała prawda marca -

obiecuje, nie dotrzymuje,

i znów - obiecuje.

@[email protected]

 

Dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 

 

Dziękuję za to wspomnienie.

Wiersz szukał właśnie tego -

kogoś, kto zna dźwięk pękającego lodu. :)

[Migrena]

@Berenika97

 

Bereniko.

 

lód pęka nie dlatego że musi
ale bo chce

woda pod spodem
szepcze swoje tajemnice
o cierpliwosci i napięciu

a przedwiośnie
nie pyta nikogo
czy może rozkwitnąć

"panna rozkwitła”

to nie tylko ciało i spojrzenie
to moment, kiedy czas robi krok w bok
i pozwala istocie ujawnić swój puls

jest tu cisza
która mówi więcej niż tysiąc słów
i w tej ciszy
czai się zrozumienie bo
każdy rozkwit jest jednoczesnie przepaścią

piękno Twojego wiersza polega na tym
że można je poczuc
bez tłumaczenia
bez wchodzenia w definicje
tylko przez obecnosć
przy tym jednym drżącym pulsie

 

 

odchodzę z zachwytem :)