Zakochani

[APM]

Zakochani

 

Napisane wiesze śpią

Schowane w głębi komputera

Przypieczętowane hasłem

 

Nie zobaczą bieli papieru

Nie ożyją czernią

Nie będą drżeć w dłoni

 

Dziś nikt nie ma czasu na czytanie

Drukowanie, wysyłanie, płakanie

 

Dziś dzień pędzi od mema do mema

Ani mnie, ani ciebie tam nie ma

 

[wierszyki]

Ładny wiersz.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[APM]

@wierszyki Dziekuję za ładnego kwiatuszka.

[vioara stelelor]

@APMKiedyś szuflada, teraz czeluście cyfrowe...

Zawsze gdzieś drzemały napisane i zapomniane wiersze, których nikt już nie czytał.

Ale czasem przychodzi ich czas.

W jesienny wieczór, przy jakiejś herbatce :)

[Myszolak]

@APM Podoba mi się, odebrałam to jako cichy żal nad tym, że ci zakochani tymi wierszami się ze sobą nie podzielą, świat pędzący od mema do mema, nie ma miejsca na głębokie uczucia, to za dużo odsłania. 

[Berenika97]

@APM

 

To napięcie między tym, co zamknięte w komputerze, a tym co "drżałoby w dłoni"... Coś się skończyło, nie tylko w miłości, ale i w sposobie, w jaki się nią dzielimy.

[APM]

@vioara stelelor A może gdzieś już teraz odbywaja się takie spotkania? Np. tutaj na portalu już są i wiersze cieszą sie, że są czytane przez fajnych ludzi, tych zakochanych w poezji...

@Myszolak Kiedyś pisano do siebie ręcznie listy miłosne, na które odpowiedź przychodziła za miesiąc, za rok... Ileż to było czekania, kochania, marzeń!

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O tak, zgadzam się.

Teraz nawet wyznania miłosne stały się łatwo dostępne.

W dzisiejszych czasach wszystko przychodzi tak łatwo, a przez to jakby traci na znaczeniu i wartości.

Czasem wydaje mi się, że relacje (romantyczne) są po prostu jednym z wielu produktów dostępnych na półce w supermarkecie świata.

[APM]

@Berenika97 dziekuję za podzielenie się mysli o napięciu, za wyciagnięcie "wirtualnej dłoni". Moja wirtualnie cichutko zadrżała, prawie jak za dawnych czasów, bo my wiemy, że takie dżenie wzyciu jest nadal możliwe. Trzeba tylko zwolnić i poczytac wiersze...

@vioara stelelor a ta łatwość, dostępność z supermarków filmowych sparwia, że nie wiemy jak kochać, jak żyć, jak patrzeć w oczy i co z nich wyczytć można. Uczymy się maskować uczucia, stroić w uśmiechy i tonąć w rozpaczy w/z samotności... (Przesadziłam?)

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie.

Na dodatek trzeba oczywiście pokazywać na zewnątrz twarz zadowoloną, szczęśliwą, twarz kogoś, kogo uczucia nie obchodzą, kto świetnie sobie bez nich radzi.

Każda relacja wymaga wyjścia ze strefy komfortu i bezpiecznego gniazdka emocjonalnego  - a po co, skoro można zawsze ślizgać się po płyciznach, żyć erzacami - np. w social mediach...

W modzie jest hiperniezależność i tzw, samorozwój, gdzie priorytetem jest zaspokajanie własnych potrzeb, strzeżenie własnych granic.

Relacje - to wychodzenie z iluzji idealnie bezpiecznego świata, bo trzeba jednak się trochę nagiąć pochylić, spojrzeć oczami drugiego człowieka, a przecież... no właśnie, granice, potrzeby, ja, ja, ja!

[APM]

@vioara stelelor Czyżbyś mieszkała w Niemczech (Ersatz - erzacami)? Tutaj gra jeszcze trudniejsza, bo nawet nie chce się ludziom specjalnie udawać, że maja jakieś uczucia. Tutaj są same terminy, umowy i granice. Ja, ja , ja (a tłumaczenie z niemieckiego na polski: tak, tak, tak. Tak mi się skojarzyło.)

Edytowane 6 minut temu przez APM (wyświetl historię edycji)

[vioara stelelor]

@APMNie, nie mieszkam w Niemczech, tylko samo słowo znam.

Myślę, że obecnie większość relacji, nawet pseudoromantycznych, przypomina kontrakt, a nie coś spontanicznego, naturalnego, przestrzeń dawania, poświęcania się, jednoczenia.

Wszędzie chłodna kalkulacja zysków i strat (zarówno w sferze materialnej, jak i emocjonalnej).