Gdzie rdzewieją miecze: 49. Dar, który nim nie jest

[Łukasz Jurczyk]

49. Dar, który nim nie jest

 

1.

 

Król królów
dzieli swoje królestwo
jak rozbitą wazę.

 

2.

 

Oferuje pół nieba.

Zapomniał, że połówka słońca

daje tylko mrok.

 

3.

 

Słowa miękkie,
ton jak ze świątyni —
szkoda, że ręka drży.

 

4.

 

Córka dorzucona
jak tarcza bez uchwytu —
ładna, ale bezużyteczna.

 

5.

 

Młody król nie słucha.
Bawi się światem

jak pękniętą zabawką.

 

6.

 

„Wezmę wszystko sam”.
Tak mówi

ogień do popiołu.

 

7.

 

Słowa pewności

człowieka, którego bogowie

kochają za bardzo.

 

8.

 

Śmierć trzyma ich za ręce.

Czeka na moment,

by zdmuchnąć lżejszy płomień.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

To świetna w wyrazie część. Można ją odczytywać jako uniwersalną przypowieść o władzy, upadku i ludzkiej pysze.

 

Dariusz po klęskach zaproponował Aleksandrowi połowę swojego imperium oraz rękę swojej córki. Aleksander odrzucił ofertę, twierdząc (według przekazów), że niebo nie może znieść dwóch słońc, a ziemia dwóch panów. Doskonale oddajesz psychologiczną głębię tego starcia.

Tytuł „Dar, który nim nie jest” od razu mówi, że król nie daje niczego z dobroci serca - oddaje połowę, by ratować resztę. Jego królestwo jest już „rozbitą wazą”.

 

Strofa 2 brzmi jak aforyzm - władza absolutna jest niepodzielna. Podzielenie słońca (symbolu potęgi) na pół nie daje dwóch słońc - sprawia, że światło gaśnie całkowicie.

 

Córka jest „dorzucona” do układu. Porównanie do „tarczy bez uchwytu” jest genialne - ma chronić ojca, ale jest całkowicie bezużyteczna, bo młody król nie zamierza przyjmować takich warunków. Ma w sobie arogancję właściwą zwycięzcom. Świat to dla niego tylko „pęknięta zabawka”. Nie szanuje starego porządku.

 

„Tak mówi ogień do popiołu” - ogień niczego nie negocjuje z popiołem. Popiół to przeszłość i wypalenie (Dariusz), ogień to niszczycielska, niepowstrzymana siła (Aleksander).

 

W strofie 7 pojawia się grecki motyw hybris (zgubnej pychy). Bogowie kochają młodego króla „za bardzo”. W starożytności uważano, że wybrańcy bogów żyją krótko i intensywnie. To subtelna zapowiedź tego, co nadchodzi.

 

Konflikt między królami okazuje się ostatecznie nieważny, bo to śmierć ma w tej grze ostatnie słowo - zdmuchnie najpierw ten słabszy płomień (starego króla), ale w domyśle - ostatecznie zgasi oba.

Świetny tekst - czyta się jak starożytną sentencję we współczesnej formie. Bardzo mi się podoba.

 

Pergamin jest ciężki od próśb.

Pieczęć z lwem

ukrywa strach.

 

Król pisze: „mój bracie”.

Oferuje góry złota za krew swojej krwi.

Nie wie, że dla wilka moneta nie ma smaku.

 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Oferta Dariusza na tym etapie wojny była dość hojna, na tyle że Aleksander zataił jej prawdziwą treść przed Radą Wojenną, aby odmowa nie spowodowała fermentu wśród wojska. Pewność siebie godna podziwu :)

 

Szachinszach

chce nakarmić ogień

garścią suchej słomy.

 

Twoje dary,

starcze, są już

w moich dłoniach.

 

Licytacja o wieczność,

co trwa

jedną noc. 

 

Pozdrawiam

[Gość vioara stelelor]

@Łukasz Jurczyk

Piękny tekst.

@Berenika97 Już powiedziała wszystko i pozamiatała.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ja tylko, swoim zwyczajem, wybrałam sobie to, co do mnie najbardziej przemówiło.

:)

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Posłowie wracają z niczym.

Ich dłonie są puste, a odpowiedź ciąży jak ołów:

„Dajesz mi to, co moje”.

@vioara stelelor

 

Przepraszam, ale "zamiatam" od pierwszego odcinka. A Łukasz jeszcze mnie nie pogonił z tą miotłą. :) 

[Gość vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Wiem. 

Jesteś niesamowita :)

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 Twoje komentarze stały się nierozłączną częścią poematu, za co Ci dziękuję :)

 

Chce mieć słońce.

Nie wystarczy mu ziemia,

musi mieć i popiół.

 

Wróżby są jasne —
najwięcej zyskają
kruki.

 

@vioara stelelor Bardzo dziękuję!!!

 

 

Też ją lubię. W "postprodukcji" zastąpiła tą:

 

Los wiąże ich
jak dwa płomienie w burzy —
jeden zgaśnie.

 

Pozdrawiam

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Fantastyczny tekst! "Bogowie kochają za bardzo"- słyszałam,że tak kiedyś mówiono jeszcze w czasach naszych babć. Przynajmniej w moich stronach. :)   Świetnie ukazałeś obu królów - niebo dla nich było za małe.  Bardzo się cieszę, że mogę z Tobą podróżować w te czasy.:)  Pozdrawiam.

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Bardzo dziękuję!!!

 

Ja też się cieszę z naszej wspólnej podróży :)

 

Zimno od gwiazd.

Lecz przy ognisku

nie są już sami.

 

Pozdrawiam :)