tier

[Rrr]

o brudzie, lepkich dłoniach i miłości, a potem powiesz, że

mnie potrzebujesz, więc

o obawach, zabawach w zamian, stopach o nieba zbrukanych

i ból, bo boli, rozkurwia serduszko niedomykalne. dociska, połamię

na tym słowa...

 

o miłości? jak? bym chciała i jak mogę.

o miejscach z tobą,

od i dla ciebie, o wszystkich ptakach kluczących nam w głowach, jak wtedy, gdy jesteśmy bardziej niż

żywot motyli.

[Nata_Kruk]

Rrr.. treści tak.. forma.. hmm...  wolę bardziej podobną do kalsycznego wiersza.

[vioara stelelor]

@Rrr

Nie mam zastrzeżeń formalnych.

To połamanie tekstu bardzo go wyostrza, bo sprawa, że brzmi wybitnie wiarygodnie, jak wyrzucenie z siebie wszystkiego, co wzbudza silne emocje.

 

Opisana relacja jest niewyobrażalnie trudna, bo z jednej strony mamy osobę nieskończenie otwartą, słuchającą, poświęcającą siebie - nawet nie do granic, ale już bez granic - a z drugiej kogoś zamkniętego w swoich traumach, który jedynie zrywami potrafi się zbliżyć, między jednym a drugim epizodem odtrącania.

Ból który rozkurwia serduszko - to jest bardzo intensywne, mocne; wiem, o czym piszesz.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Żywot motyli jest symbolem połączenia pięknego, ale krótkotrwałego i kruchego.

Odzwierciedla te rzadkie i ulotne momenty, gdy peelka dotyka i jest dotykana czymś prawdziwym.

[Migrena]

@Rrr

 

napisałaś  wiersz, który rozcina ciało i duszę jednocześnie !

 

każda lepka dłoń, każdy ptak w głowie to manifest niedomkniętego serca.

 

 próbuje ono uchwycić miłosć, zanim ulotni się jak motyl, a my zostajemy z bólem, który jest jednoczesnie całym sensem i formą istnienia.

 

 

bardzo interesujący.