Zorza poranna, zorza wieczorna

[Gość vioara stelelor]

Ty jesteś przy mnie. Nie muszę

szarpać już swojej pamięci,

żeby cię dotknąć. Na moje ramiona

spływasz miękko, Zorzo,

z błękitnych dzbanów nieba

morelową czułością,

powierniczko oddechu, który wciąż

przyspiesza, aż do krańców pieśni.

 

Zorzo, bez wahania obiecam ci taką obecność

jaką ty zaszczepiasz pocałunkami

w moim języku - poranny blask,

wieczorne owocowanie.

Będę z tobą, w tobie i przez ciebie

wielokrotny, nieskończony, jak ciepło sadów,

kiedy je muskasz przez chmury.

Słowa się same rozpadną, zostanie wonna słodycz,

odpowiedź na uporczywe pytania

skóry - czy to już? czy to jest właśnie to?

i czy to jest nasze?

 

Zorzo, przyrzeknę ci każdy czas

poza granicami, jeżeli z ufnością kwiatu

otworzysz się w moim świetle, bliźniaczym

do twojego. I gdy ciemność cię odrzuci daleko

poza linię pól, przenocujesz w mojej dłoni.

Szepniesz - jak mi tu dobrze, jak cicho,

zbawiennie. A później ulecisz, Zorzo,

w przedświt, by odbić się w gościnnych wodach

wrzącym kaligramem mojego imienia.

 

Nie odtrącisz mnie, ani ja nie odejdę

nigdy, Zorzo, bo mnie zawsze widzisz, słyszysz

i czujesz z wdzięcznością w swoich nagich czerwieniach.

Ze wszystkich sił niosę cię tkliwie

przez ślepą przestrzeń dnia, do wieczornych

źródeł. Twój, Moja.

[andrew]

@vioara stelelor

...

zniknęła piękna zorza 

budzi zawsze zachwyt 

spoglądam na niebo  

widzę jutro 

wiele obiecuje 

...

nie wiem czy 

warto czekać 

płyną swobodnie obrazy 

mienią się karminowo 

róż zdobi brzegi 

bawią się myślami 

 

w nich 

czuję smak życia 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

 

[Gość vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Naturze zawsze można ufać :)

[Myszolak]

@vioara stelelor Bajeczne to jest :) 
To piękno zorzy zmieszane z pięknem człowieka. Nie wierzę że osobno mogą być tak piękne…Zastanawiam się jak powstał twój wiersz, czy więcej myśli o tej zorzy, czy o relacji… :) Jak dla mnie to nieziemski erotyk.
 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To chyba moje ulubione :) Ta skóra pragnąca prawdziwego zespolenia…i pytanie czy to już nasze, jakby ta zorza i peel przenikali przez siebie stając się jednością. „Czy to jest właśnie to”, „czy to już” czytam to i czuje ten przyspieszony oddech wspomniany wyżej, to uniesienie. 

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor Zjadłam ten wiersz do ostatniego okruszka.
Był tak dobry, że najchętniej poprosiłabym jeszcze jeden talerzyk…
a później zjem autora :)

[Gość vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Peela?

 

Tylko co na to Zorza :)

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelorAutorko wiersza, zjadłam wiersz, zjem talerzyk i Ciebie :)

Edytowane 10 Marca przez Alicja_Wysocka (wyświetl historię edycji)

[Charismafilos]

@vioara stelelor podziwiam kwiecistą obfitość mowy :)

[lena2_]

Przepiękny wiersz, jestem pod wrażeniem:):)

[huzarc]

@vioara stelelor zorza… magnetyczne igraszki słońca w chłodzie zimowego nieba. Pozdrawiam:)

[Berenika97]

@vioara stelelor

 

Wiersz o miłości jako wzajemnym przenikaniu się dwóch światów - intymnej, cielesnej bliskości splątanej z kosmiczną symboliką zorzy.

Najpiękniejsze jest tu zniesienie granic między kochankami- "Będę z tobą, w tobie i przez ciebie , wielokrotny, nieskończony." To nie tylko erotyka - to ontologiczne scalenie. Zorza staje się metaforą partnera, który pozwala być sobą w pełni w jasności i w mroku.

Końcowe "Twój, Moja" - to wzajemna przynależność.

 

Piękny! 

 

[Gość vioara stelelor]

@MyszolakBardzo Ci dziękuję za ciekawy i poruszający komentarz :)

 

@Charismafilos Trochę kiczowate wyszło? 

 

@lena2_ Dziękuję pięknie :)

 

@huzarcAch, ten magnetyzm! Żeby tak zawsze działał zgodnie z naszymi nadziejami :)

 

@Berenika97 Bardzo trafny odczyt, dziękuję serdecznie :)

 

 

 

[Charismafilos]

@vioara stelelor eeee nie... doceniam takie słowne wodospady, bo ja chłop prosty, inżynier -> E=mc2 ;)

[Gość vioara stelelor]

@CharismafilosTo może być akurat zaleta :) W sensie - umysł ścisły jest bardziej precyzyjny, a w poezji nie ma nic gorszego, niż sens, który się rozłazi...

[Charismafilos]

@vioara stelelor nie mylić ścisły ze, ściśniętym... :)

Ogólnie docenić chciałem zazdraszczając nieco ;)

[MIROSŁAW C.]

@vioara stelelor

Poniekąd i bezmała  :) To piękna modlitwa !

 

[Czarek Płatak]

Brzmi jak hymn bliskości i wzajemnego przenikania. 'Zorza' jest tu kimś więcej niż osobą - raczej światłem, obecnością, która daje sens i uspokaja pamięć. Wiersz mówi o miłości tak pełnej, że słowa przestają być potrzebne, zostaje tylko ciepło, oddech i wspólna przestrzeń istnienia.