Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

 

dobro

 

dobro nieodgadnione

z odległego kraju

na dymnych pejsach nieba

zeszło na naszą ziemię 

 

i kiedy jeszcze 

w szczerbatej ulicy miasta

na chodniku zaognione 

dopala się

w mojej klatce piersiowej

 

z oddechem wstrzymanym

dziecięca radość

tak bardzo nie chce 

beztrosko

opuścić tego punktu na mapie

 

bo niby wszystko martwe

i gorzki ma smak

 

między wersami w gazecie

dwadzieścia tysięcy mil 

kosmicznej żeglugi

w poszukiwaniu jedności 

 

z Bogiem

 

 

 

Opublikowano

@MIROSŁAW C.

 

tutaj nawet martwa ulica staje się punktem, w którym dobro z odległego nieba   wstrzymuje oddech .

 

niesamowicie wyczuwalna jest ta delikatna radosć, która nie chce opuscić świata.

 

spójny chociaż bardzo interesująco wielowarstwowy.

 

 

Opublikowano

Jest wiosna i czas moich kwiatowych zbiorów
O, Nieprzyjacielu! Jeśli unurzasz moją ziemię we krwi
Bezmiar kwiatów powstanie z mojego ogrodu
Jeśli spalisz moje wszystkie członki, przeszyjesz strzałami
O, Ciemiężco! Jeśli moją głowę oddzielisz od reszty ciała,
Jak możesz wyrwać z mego serca
Miłość, którą żywię ku ojczyźnie?

 

Suplement; coś z Irańskiej poezji.

 

@Berenika97 @Migrena

Dziękuję bardzo za komentarze, pozdrawiam. 

 

 

 

 

Gość vioara stelelor
Opublikowano

@MIROSŁAW C.

Dobro zaprowadzane prawem kaduka.

Dobro silniejszego. 

Dobrze, że zwracasz na to uwagę - śmierć tych dzieci nie powinna nigdy się wydarzyć.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka  każda interpretacja jest dla mnie zawsze barodzo wartościowa. Dziękuję za Twoją i za to że zajrzałaś.    @Charismafilos to co nieuchwytne od zawsze we mnie pulsuje.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      ładnie to ująłeś. Dziękuję za słowo.
    • @P.Mgieł   To jest wiersz, który działa jak sen, z którego nie możesz się obudzić. Świetne wersy - "drzwi nie oddzielały dwóch przestrzeni, oddzielały dwa złudzenia". Wiersz jak horror - "to coś było w środku od zawsze" - robi wrażenie.
    • @zawierszowana ogromna szczerość i... cholernie trudne emocje... odwagi!
    • Uzależniają mnie rzeczy, które nie powinny widzę w nich piękno, które nie powinno w nich być  widzę piękno w stresie,  który jest ze mną od początku  widzę go obok mnie, gdy zasypiam w ciemności  jako postać, stojącą w rogu mojego pokoju   Przyzwyczaiłam się do ciągłego uczucia ucisku napięcia  i wzburzenia, które są we mnie  odkąd pamietam   chodzi za mną krok w krok, bez przerwy goni mnie ciągły lęk, który sprawia, że odlatuje zatapiam się w nim coraz głębiej  coraz bardziej zaczyna mi się podobać  ten nieprzerwany ciąg,  którego się nie pozbędę,   bo uzależniłam się  Od złego samopoczucia, które powoli z dnia na dzień  stawało się  częścią mnie…  
    • @Kuba Maryszczak   Widzę tu teatr nie od sceny, tylko od lóż, gdzie siedzą ci, którym cudze cierpienie smakuje jak dobre wino. Publiczność nie przyszła się wzruszyć, ona przyszła się... najeść. "Qu'il nous nourisse de suffrance" - niech nas nakarmi cierpieniem. Im bardziej aktor się męczy, tym lepiej smakuje wino. Ten refren "Encore, Encore" brzmi coraz bardziej złowrogo z każdym czytaniem - jak rozkaz. Niezwykle ciekawa jest strofa o spojrzeniu za trybuny. Światło, które powinno dawać nadzieję, jest tutaj „złudne”. Świetne są te wersy - "Nim do swych wrócą villi - Ktoś inny Ich będzie oglądać." To genialne memento mori. Hierarchia w teatrze świata jest płynna - dziś jesteś jurorem, jutro będziesz sądzony. Dla mnie to bardzo ciekawy wiersz.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...