Jedyna szczepionka

[Maksymilian Bron]

Chciałbym pożegnać Stary Świat,

lecz opisywałem go już

na wielu linijkach

Nowego nie witam czule,

bo zaczyna od kłamstwa,

pierwszej zmory człowieka,

która go wlecze

do użycia broni

 

Dziś obserwuję w ciszy

jak Wodnik

trzyma w sieci tych,

którzy mieli się za rybaków,

bo duma

nie pozwalała być Rybą

 

Już dawno

zrobiłem krzyżyk na uczucia

Teraz patrzę

na ostatnie podrygi tych,

którym widać jedynie oczy,

bo nie godni są oddychać planetą,

którą podbili i zniszczyli

Zostaję z prawdą,

którą już się nie dzielę,

podobnie jak uczuciami

Historia nauczyła mnie

nie zachłysnąć się

szklanką złota

i być jak Achmatowa

z, niestety, jej bólem i końcem

i w roku 2021

nikt prócz rosyjskich pisarzy

nie ma wytrychu

do uśmiechu mojego serca

 

Dowiedziałem się wiele

o sobie samym,

gdyż przedtem

pisałem o innych

Dowiedziałem się,

że granice są potrzebne,

bym mógł uciekać na swoją plażę,

gdzie oddycham

wszystkim, co nieśmiertelne,

bo nie truposze systemu

są problemem,

tylko moją wagą

jestem ja sam

i moje łaknienie gwiazd,

ciepłego wiatru,

promieni, które odbijają się od fal,

a moim zadaniem

jest przekazać,

że Miłość do Wszechświata

jest jedyną i prawdziwą szczepionką

na chorobę

złej połowy

naszych serc.