Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Niby tak samo a jednak inaczej

Waldemar_Talar_Talar
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

od lat co dzień niby tak samo
a jednak zawsze inaczej powtarzam
proszę przepraszam kocham dziękuje

od lat co dzień niby tak samo
a jednak inaczej po czułych miejscach
ją całuje

od lat tak samo a jednak inaczej
patrze jej prosto w oczy
mim o że owe patrzenie
czasem ją droczy

od lat co dzień tak samo
a jednak inaczej rozmawiam
z nią o miłości

która od lat nie ustanie
od rana do wieczora
umiejętnie naszym domem
rządzi

10
Gość vioara stelelor

Gość vioara stelelor

Opublikowano
Opublikowano

@Waldemar_Talar_TalarBardzo wzruszający obraz miłości, która pomimo rutyny, zawsze jest nowa, pierwsza, świeża, potrafi się sobą zachwycać i nie nudzi się codziennością.

To ogromna sztuka, wciąż odkrywać jej kolejne oblicza, zachować czułość i zachwyt, pomimo upływu czasu i wtedy, gdy już w ciele nie szaleje dopamina.

Dziękuję za ten wiersz :)

Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj - cieszy mnie twój komentarz i podziękowanie 

            za ten wiersz - 

                                          Pzdr.serdecznie.

Witaj - dokładnie tak ja w komentarzu - miłości uczymy się jest mądrą 

            nauczycielką - trzeba ją szanować  - 

                                                                                 Pzdr.

Witaj - masz  racje - ale z pogodą różnie bywa - 

                                                                                     Pzdr.

Witam - mnie miłość nie nudzi - zawsze się do niej uśmiecham odkrywam  - 

              dziękuje za przeczytanie - 

                                                              Pzdr.uśmiechem.      

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...