marginesy

[tetu]

to tylko ciche pęknięcie na krawędzi nocy
gdzie reszta jest milczeniem — jedyną prawdą
głośniejszą niż krzyk

 

różewicz rozebrał świat do naga
zostawiając nas w pustym pokoju
bez ścian i okien

 

komu przyjdzie zgasić ostatnią latarnię
przymierzyć buty które
nigdzie już nie zaprowadzą

 

nie ma drogi

 

zostaje tylko chłód
między być a nie być
krótka pauza

 

przed 

 

 

[Berenika97]

@tetu

 

Przeczytałam trzy razy,  za każdym razem ciszej.  Poruszyły mnie "buty które nigdzie nie zaprowadzą". 

[andrew]

@tetu

...

nie każdy czas 

daje się oswoić 

jest darem 

nie dajmy odlecieć 

mu w kosmos 

bądźmy blisko

nie lubi gdy biegamy 

zapominając o nim 

 

a on 

on jak kobieta 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[vioara stelelor]

@tetuDla mnie ten wiersz jest bardzo trudny.

Próbuję go czytać intuicyjnie.

Na pewno to tekst, który niewyobrażalnie cierpli w ciszy nocy, która nie przynosi ukojenia, lecz cyklicznie otwiera niezagojone miejsca.

Może chodzi o lęk przed śmiercią?

Uruchomiony przez doświadczenie braku, niedosytu, tęsknoty (za kimś, kto również nie żyje)?

Może o wewnętrzną śmierć (rozsypanie się emocjonalne, depresja)?

Dużo tu tropów, każdy może dokądś prowadzić, w inne rejony mroku.

[hollow man]

@tetu

Ja tu czytam też niemożność wypowiedzenia i rozpad narracji.

Jakby się szkiełka z kalejdoskopu rozsypały.

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

...jakie to jest piękne.! ale cholernie smutne.

@tetu... mnie zabrzmiało to.. katastroficznie.. otrząsam się z takich słów, codziennie,  wiem, że dookoła

dobrze nie jest.  

PRAWDA jest .. zawsze.. głośniejsza niż krzyk. Mocny, dotyka ten wiersz...

Słońca zyczę.