Wędrówka

[Autor_Nieznany]

W drodze

 

Zboczem życia wytrwale wędruję
Ranią do krwi ostre kamienie.
We mgłach niepokoju, lecz nie zrezygnuję –
Trudna rozmowa z własnym sumieniem.

 

Na horyzoncie sępy przeszłości
Nieobliczalne, cierpliwe i chciwe.
Straszna świadomość – lecz w wytrwałości
Znajduję tarczę, zbroję i siłę.

 

Pamiętam, że kroku jednego starczy
Zwątpienia szytego chwilą słabości.
Lecz tym razem nie opuszczę tarczy.
Nie chcę wracać już do przeszłości...

[Gosława]

Lubię takie lekko płynące wiersze 

Zazdroszcze ludziom którzy w ten sposób potrafią pisać 

Pozdrawiam autora 

[hollow man]

@Autor_Nieznany

Jeden krok. Jeden krok dziennie.

[Autor_Nieznany]

@Gosława Dziękuję, pozdrawiam również :)

[janofor]

@Autor_Nieznany super. Tylko ostatni rym mi nieco zgrzyta - paradoksalnie, swoją gładkością.

Może mi się wydaje, może nie mam racji, ale jego "częstochowość" psuje, moim zdaniem, nastrojowość wiersza.

 

Pozdrawiam 

J

Edytowane 1 godzinę temu przez janofor (wyświetl historię edycji)