Nicość

[Migrena]

 

 

 

Zanim światło popełniło siebie,
nicość była doskonała.

Nie czarna.
Nie pusta.
Bezbłędna.

Milczenie nie było brakiem dźwięku -
było pełnią bez potrzeby odbicia.

Czas?
Czas jest wiecznością która zaczęła się zużywać.

Nieskończoność przegryzła się
na sekundy.

Pierwsze pęknięcie
nie było wybuchem.
Było wahaniem absolutu.

Nicość spojrzała w siebie
i zobaczyła zarys twarzy.

Równowaga nie utrzymała się sama.
Powstał Błąd.
Nie słowo.
Nie myśl.
Rozszczelnienie.
Z niego wyciekła przestrzeń.

Skończoność -
zmarszczka, której nie da się wygładzić.
Z tej zmarszczki zapaliły się gwiazdy.
Nie świecą.
One się spalają,
żeby trwać chwilę dłużej.

Materia jest opóźnieniem rozpadu.

Energia - jego przyspieszeniem.

A potem otworzyło oczy coś,
co nie powinno mieć oczu.

Człowiek.

Hipoteza sensu
w świecie bez pytania.

Przypadek, który nauczył się mówić "jestem”
w próżni bez odpowiedzi.

Patrzy w niebo.
Niebo milczy,
bo milczenie jest jego naturą,
nie okrucieństwem.

Oddycha.

Ciało odmawia nicości posłuszeństwa.

Kocha.

Świadomość próbuje przeciec wolniej.

Pisze,
żeby w nieskończoności powstała rysa.

Każde zdanie
-  zakłócenie w idealnej ciszy.

Każde "ja”
- bunt pyłu, który zrozumiał, że spada.

Wszechświat nie jest świątynią.
Jest procesem.

Światło komplikuje się, żeby dłużej umierać.

A jednak
w tej maszynie przemian
pojawia się coś,
czego nie przewidziała żadna stała.

Czułość.

Dwie skończoności
uznają się za konieczne.

I w tej sekundzie
nicość traci symetrię.

Cofa się
nie o przestrzeń -
o możliwość.

To nie zbawia kosmosu.
Ale zmienia jego rachunek.

Jesteśmy jedynymi bogami, których stać na luksus umierania.

Bo wieczność
niczego nie ryzykuje.

My - wszystko.

Może więc Bóg
nie jest początkiem.

Może jest skutkiem.
Drżeniem materii,
która zbyt długo patrzyła w siebie.

Jestem.

Nie wiem.

Świat we mnie spala się,
bo tylko spalanie daje światło.

Nie szukaj sensu w neuronach.
Tam są reakcje, które nie wiedzą, że coś znaczą.

Sens powstaje
między jednym lękiem
a drugim oddechem.
Między dłońmi.
Tam, gdzie dwie kruche formy
zgadzają się umrzeć
wzajemnie rozpoznane.

I wtedy
nicość musi się cofnąć.

Nie dlatego, że przegrała.

Dlatego, że po raz pierwszy
nie jest sama.

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane Czwartek o 21:00 przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@Migrena

...

nieskończoność 

błądzi w nicości

drobne fale 

na powierzeni 

spoglądają w niebo 

próbują odnaleźć 

sens poszukiwań 

złudzeń 

 

kiedyś 

się przebudzą

 

najbliższy sens 

jest w nas 

dalej 

dalej Boży ład 

kiedyś poznamy 

nie tylko wiarą 

 

może nawet 

zrozumieniemy

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Robert Witold Gorzkowski]

@Migrena Odbieram Twój wiersz jak historię od początków wszechświata do naszego pyłu przekształcającego

 się ukojenie.

[Migrena]

@Robert Witold Gorzkowski

 

raczej nie.

 

starałem się przedstawić odwrócony proces kreacji.

 

anty-geneza tradycyjnych opisów stworzenia.

 

nie prowokacyjny wobec teorii Boskiego stworzenia świata, tylko ukazujacy stworzenie z przesuniecia  perspektywy.

 

to jest anty-geneza, ale w znaczeniu twórczego namysłu, nie negacji.

 

to kosmogonia bez kazania .

 

 

 

@andrew

 

Twój głos to świetne forum do rozmyslań.

 

do poszerzenia widzenia poza horyzontalnego wobec teorii zaprzeczeń Boskiemu ładowi.

 

dzięki wielkie :)

 

[Leszczym]

@Migrena Masz fajne metafory, trzeba przyznać :)

[Berenika97]

@Migrena

 

Ten utwór to niezwykle gęsta, filozoficzna próba przepisania mitu o stworzeniu świata na język fizyki, egzystencjalizmu i czułości. 

Odwracasz tradycyjną wizję Genesis. Stworzenie świata nie jest tu triumfem światła, lecz „popełnieniem siebie” - rodzajem ontologicznej pomyłki. Doskonała nicość - zanim powstał świat, panowała pełnia, która nie potrzebowała świadka ani odbicia. Czas i przestrzeń nie są darami, lecz objawami „zużywania się” wieczności. Materia jest tylko „opóźnieniem rozpadu”.

Pojawienie się człowieka w wierszu jest przedstawione jako coś niemal nielegalnego - „coś, co nie powinno mieć oczu”. Nasza świadomość to „rysa na nieskończoności”. 

 

Najważniejszy moment wiersza, gdy sugerujesz, że w bezdusznym mechanizmie wszechświata pojawia się coś, czego „nie przewidziała żadna stała” - Czułość.

Kiedy dwie skończone, śmiertelne istoty uznają się za „konieczne”, nicość traci swoją potęgę - przestaje być jedynym punktem odniesienia.

 

"Jesteśmy jedynymi bogami, których stać na luksus umierania" - to paradoksalne stwierdzenie - bogowie (wieczność) nic nie ryzykują, więc ich istnienie jest „tanie”. Nasze istnienie ma wartość, bo ryzykujemy wszystkim.

 

Proponujesz fascynującą, odwróconą teologię:

"Może więc Bóg, nie jest początkiem. Może jest skutkiem."

 

To człowiek, poprzez swoją zdolność do nadawania znaczeń, „stwarza” boski pierwiastek w pustym kosmosie.

Wiersz kończy się bardzo konkretną wskazówką: sensu nie znajdziesz w biologii („w neuronach”) ani w wielkich teoriach. Sens jest międzyludzki.

Jesteśmy „błędem” w idealnej ciszy wszechświata, ale to właśnie ten błąd sprawia, że światło w ogóle ma po co płonąć.

 

Mocny i świetny tekst, dużo pięknych metafor i jeszcze więcej filozofii, w tym  koncepcji ex nihilo.  Fascynujący! 

 

Pozdrawiam. :) 

[Migrena]

@Leszczym

 

dzięki Michał.

 

a ja bym chciał pisac tak dobrze jak Ty.

 

ale już wiem.

 

nie dla psa......,,:)

 

pozdrawiam.

[Migrena]

@Berenika97

 

Bereniko.

 

cóż mam powiedzieć ?

 

fascynujesz mnie intelektualną głębia swoich analiz.

 

jesteś wspaniałą interpretatorką dusz wierszy.

 

to co robisz jest genialne.

 

a to, że jesteś tak serdecznie życzliwa do moich tekstów......

 

uśmiecham się z wdziecznością do Ciebie :)))

 

przepraszam za kolokwializm ale uśmiecham się pełnym pyskiem :)

 

 

dzięki Nika :)

 

ściskam :)

 

 

 

 

[Berenika97]

@Migrena

 

Jeśli moje analizy mają głębię, to dlatego, że Twoje wiersze ją mają. A jeśli się uśmiechasz - to wiedz, że właśnie wywołałeś podobny uśmiech po tej stronie. Pozdrawiam. :)))