Ulewa istnienia

[Toyer]

padają krople bezimienne
one mnie znają
każdą chwytam wzrokiem
spotykają się mokre spojrzenia

łzami przez anioły nazwanymi
rozpadam się z deszczem

już wszystkie w czarnej chmurze
łzy do nieba padające
kroplom żałośnie płakać nie wypada

jedne mżawką drugie ulewą

tylko Bóg widzi gdzie padają wewnętrzne deszcze
dlaczego życie jest ulewne
gdzie wyschnięta studnia o wodę woła
a z oczu potop w duszy zalewa ciało
łzy burzowe grzmią mokrym smutkiem

Edytowane 1 godzinę temu przez Toyer (wyświetl historię edycji)

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

To jest bardzo dobry, intymny fragment, prawdziwy i poetycko dobrze ujęty.

Myślę, że pomimo tego, iż koncentruje się na doznaniu smutku, jest w nim delikatnie zarysowana nadzieja.

Pokazujemy Bogu nasze bolesne miejsca, aby mógł działać tam, gdzie jest najbardziej potrzebny.

 

 

[Robert Witold Gorzkowski]

@Toyer świetny tekst.

W pierwszym wersie wkradła się literówka.

[Toyer]

@vioara stelelorTylko Bóg wie dlaczego i gdzie co boli - w każdej chwili - widzi nadzieję nawet jeśli człowiek jej nie widzi 

@Robert Witold GorzkowskiLiterówka poprawiona - dziękuję za czytanie