Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dosłowność

Stary_Kredens
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Stary_Kredens

Stary_Kredens

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

Nie doświadczyli w życiu prawdziwej miłości 

Cokolwiek to oznacza

Prawdziwej

Lecz doświadczyli rozpaczy jak po jej stracie

To stokroć gorsze taka rozpacz bez miłości 

Po prostu nie byli nigdy szczęśliwi

A teraz są zrozpaczeni

Jakby z  wszystkiego odarci

 

lecz aby taka chwila nadeszła 

trzeba żyć dostatecznie długo 

bo gdy się jest jeszcze dość młodym 

ma się nadzieję że choćby się było najbardziej szarym człowiekiem

to może gdzieś jest drugi taki sam

który też pragnie miłości 

spotkają się więc i będą

szczęśliwi

 

marzenie by być szczęśliwym 

nie nadeszło 

 

gdy się jeszcze trochę dłużej pożyje 

rozpacz odchodzi i przychodzi zobojętnienie

szary kwiat 

bez barwy i zapachu

 

zetlała tkanina która za chwilę w proch się rozsypie

 

gdy się nie było kochanym 

nikogo doprawdy to nie obchodzi

Edytowane przez Stary_Kredens (wyświetl historię edycji)
14
Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
Opublikowano

Bardzo prawdziwy i poruszający wiersz. Niejeden żyje z przekonaniem, że miłość, szczęście się należą. Niestety tak nie jest, bo są wynikiem korzystnego zbiegu zdarzeń, do tego pewnej wiedzy, talentu, wykorzystania szansy itd. Tak czy inaczej, gorycz, żal kończy się zobojętnieniem, jak napisałaś. Pozdrawiam serdecznie. 

2
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Stary_Kredens

 

To jeden z najboleśniejszych wierszy jakie czytałam. Nie o stracie miłości, ale o rozpaczy po czymś, czego się nigdy nie miało - to jest ból, który trudno nawet nazwać. I ta droga od nadziei, przez rozpacz, aż po zobojętnienie - opisana tak spokojnie, bez krzyku, a właśnie dlatego tak bardzo boli. Ostatnie zdanie jest jak zimna woda. Prawdziwe i okrutne.

1
Stary_Kredens

Stary_Kredens

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@hollow man tak , wiersz jest dosłowny i raczej oszczędny w słowach ,  idzie za tokiem myśli. Zresztą ja

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

‍ nigdy nie byłam zbytnio wyrafinowaną poetką, jeśli mogę tak siebie nazwać , nie stosowałam odległych przenośni i skojarzeń , może nie potrafię może jest mi z tym nie po drodze i sama lubię przejrzyste pod względem art poetica utwory . Bardziej cenię sobie nastrój wiersza i zauważ, że raczej wszyscy wielcy poeci , zwłaszcza Mickiewicz, ale i współcześnie Szymborska np. czy Miłosz pisali w sposób prosty nie zawiły. Ja oczywiście się do nich nie przyrównuje  ale taka poezja jest mi bliższa. Prostota słowa w swojej zrozumiałości wyniesiona na wyżyny artyzmu. To jest to. Nastrój który zapamietujesz na zawsze

Pozdrawiam serdecznie i i dziękuję za czytanie i komentarz 

Kredens 

@Berenika97 życie bywa okrutne i niesprawiedliwe. Dlaczego, nie wiem. Trudno się z tym pogodzić 

Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za czytanie i komentarz 

Kredens 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...