prochu nie wymyślisz
wielu rzeczy nie da się wymyślić
im bardziej się nie da ...
tym bardziej się chce
ale po co
można żyć przecież bez
paru rzeczy
po co nosić na ramionach
niepotrzebne wynalazki
nie wszystko da się dotknąć
nie wszystko zasługuje na słońce
prochu nie wymyślisz
wielu rzeczy nie da się wymyślić
im bardziej się nie da ...
tym bardziej się chce
ale po co
można żyć przecież bez
paru rzeczy
po co nosić na ramionach
niepotrzebne wynalazki
nie wszystko da się dotknąć
nie wszystko zasługuje na słońce
trudno gdy psuje się młodość
gdy jest się na jej pogrzebie
bo to bardzo boli
młodości nie warto opluwać
mówić że wszystko co popsute
to tylko jej wina
młodość to piękna część życia
wie co to zaćmienie
tęcza wiatr róża
nie warto się na nią obrażać
przecież to jej myśli budują
nowe horyzonty
młodość młodość młodość
to ona zachwyca rzeźbiarzy
poetów malarzy
cieszmy się nią niech ona będzie
orędziem wczoraj dziś i jutra
tak będzie najlepiej
Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
Przez andrew · Opublikowano
Przez bazyl_prost · Opublikowano
Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano
Przez petros · Opublikowano
.thumb.jpg.7db10807d4715988f4b592af2305d65e.jpg)