pustka

[Mariusz Paniczko]

Padał deszcz
a ja poszedłem drogą przed siebie
nie miałem nic ani nikogo
usiadłem przy martwym drzewie.
Zacząłem wątpić w to co piękne
wyzywać całą ludzkość i świat
byłem dla niego wszystkim
on odwrócił się, pustkę mi dał.
I nie wiedzieć czemu
liście spadają z wysokości w dół
nie wiedzieć po co
urodzić się i umrzeć w uroku burz.

Chcę zapomnieć
chcę odlecieć...nie czuć...nie widzieć
deszczu w mojej duszy
przy rozbitej dawno szybie.
Chcę zapomnieć
chce uciec...biegnąć...uciec
lecz pozostaję w miejscu
z tą pustką- ją wciąż czuję.
wypełnia moje życie
pierwszym planem sie staje
a życie wciąż goni
zabija...niszczy...żyć nie daje

...pustka wypełnia przestrzeń, całym sensem się staje
wczoraj żyłem szczęściem, już dziś nie mogę go znaleźć...

[Luthien_Alcarin]

patos, i dosłowność: za dużo tego

Pozdrawiam
Agata

[Ona_Kot]

coś strasznego

pozdrawiam

[kall]

chyba lepiej umieścić wiersz w warsztacie - coś się z niego wytworzy :)

pozdrawiam
kall

[Wiktor Desiczewski]

była jakaś wizja, ale wyszło strasznie przesadzone... za dużo tutaj pustek.... przez nie właściwie nie czuję tej pustki, którą chyba miałem czuć po przeczytaniu tego wiersza... nie jest tragicznie, ale nie jest dobrze... patos i w niektórych momentach rażące rymy

pzdr
wiktor