Gdzie rdzewieją miecze: 35. Spalić miasto

[Łukasz Jurczyk]

35. Spalić miasto

(narrator: grecki najemnik w służbie Dariusza)

 

1.

 

Narada trwała.
Każdy mówił
zbyt cicho, jak na klęskę.

 

2.

 

Lampy dymiły.
Strach pachniał
spaloną oliwą.

 

3.

 

Memnon milczał.
A więc decyzja
już zapadła.

 

4.

 

Kiedy wspomniano
o ogniu,
nikt nie protestował.

 

5.

 

Wojna uczy,
że lepiej palić
niż tracić.

 

6.

 

„Zostaną nieliczni.”
Zawsze ktoś musi
liczyć do końca.

 

7.

 

Zgłosiłem się sam.
Ucieczka wymaga
nadziei.

 

8.

 

Twierdza Salmakida —
mój nowy dom,

z widokiem na pogorzelisko.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Domyślam się, że sytuacja opisana w tej części to ciąg dalszy oblężenie Halikarnasu. Kiedy Memnon zdał sobie sprawę, że nie utrzyma miasta, podjął decyzję o podpaleniu go i wycofaniu się do cytadeli. "Cisza" na naradzie jest nienaturalna ("zbyt cicha"). To nie jest panika, lecz moment, w którym wszyscy zrozumieli, że przegrali. Obraz dymiących lamp i zapach "spalonej oliwy" - to zapowiedź głównego motywu - ognia. "Lepiej palić niż tracić". To brutalna ekonomia wojny. Jeśli nie możesz czegoś obronić, zniszcz to, by wróg (Aleksander) tego nie przejął. "Zawsze ktoś musi liczyć do końca" - narrator przyjmuje rolę tego, kto będzie patrzył na zagładę. "Zgłosiłem się sam , Ucieczka wymaga nadziei"- to kluczowe zdanie, bo uciekają ci, którzy wierzą, że gdzie indziej będzie lepiej (mają nadzieję). On zostaje, ponieważ jest nie ma dokąd wracać, nie ma w co wierzyć. Nie ucieka przed śmiercią, bo życie bez celu nie ma dla niego wartości. Wybiera bycie widzem apokalipsy.

W tej części umiera nadzieja.  Świetny tekst, jak zwykle! :)