error

[viola arvensis]

nocą skradam się
gdy spisz
łapię serca twego
rytm
w dłonie
nim spłonie
ostatni zmysł
pożądanie
rozpuszcza czas
mogę tak trwać
stać na skraju
jawy i snu
dzień po dniu
dotykać
twych ust
i poruszać
jak nikt
scałować cały
lęk i wstyd
rozpieścić
szósty zmysł
wbijam paznokcie
w blady świt
nie chcę iść
przywieram
do ciebie
nim otworzysz
oczy
i siebie
zapłonę po stokroć
zapalę te iskry
gwiazdy
na niebie pragnień
nie oddam
żadnej
lecz oddam się
jak chcesz
każdej nocy
w każdy dzień
w każdym
śnie
pragnij mnie
nie nasycisz się
wcale
choć
jestem skazą
twój kosmos
rozpalę
oddalę się by
wpaść
w twe dłonie
zapłoniesz
a z tobą świat
wiem
żadnych szans
lecz proszę
oddychaj mną
jeszcze
choć jestem
skażonym
powietrzem
wnikam w nas
wciągasz mnie
a ja
twój
error
piekielny
żar(t)

chcę trwać...

[Migrena]

@viola arvensis

 

Wioluś.

Twój wiersz mówi mi o byciu pragnieniem.

o byciu ogniem, który wie, że może spalić ,  a mimo to chce trwać.

czytając mam wrażenie, że oddycham  szybciej,  jakby naprawdę ktoś stał na granicy snu i świtu, nie chcąc puścić tej jednej, ostatniej chwili bliskosci.

jakbyś powiedziała ze jestem błędem w Twoim systemie, ale błędem, który płonie.


Wiolu.

przyszłaś ze swoim wierszem i przyniosłaś słońce.

w świecie poezji zaświeciło one też.

pięknie zaświeciło.

 

[Alicja_Wysocka]

@viola arvensisWitaj Violu, trochę Cię nie było, ale poeci chyba tak mają,

za wierszem też się tęskni, a tęskni się, kiedy jest mniej, serdeczności jak zawsze.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@viola arvensis

 

Ten utwór to gęsty od emocji monolog, który balansuje na granicy erotyku, wyznania miłosnego i mrocznej obsesji. Nie jest to jednak klasyczny wiersz o "czułym kochaniu" - czuć w nim napięcie, niebezpieczeństwo i pewien rodzaj fatalizmu.

Zaintrygowało mnie, że autorka  nie kreuje się na ideał -  wręcz przeciwnie, nazywa siebie: „Skazą” - czymś, co psuje nieskazitelność „kosmosu” drugiej osoby, „Skażonym powietrzem” - czymś niezbędnym do życia (oddech), ale jednocześnie toksycznym.To opis mechanizmu pożądania, które karmi się brakiem i tęsknotą. Autorka  chce być wszystkim -chce "scałować lęk", ale jednocześnie "wbija paznokcie w blady świt", co sugeruje ból związany z nadchodzącym rozstaniem lub końcem tej nocnej magii.  Piękny wiersz i daje możliwość wyobraźni do wielu skojarzeń. 

[viola arvensis]

@Migrena @Alicja_Wysocka @Berenika97  

Moi Kochani,

pięknie Wam dziekuję za serdeczne, mądre i przemyślane komentarze.

Z przyjemnością się je czyta, czasem z większą- nie ukrywam-  niż niektóre wiersze. 

Ciepło Was pozdrawiam i życzę mocy twórczej! 

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@viola arvensis Puenta odzwierciedla wieczne pragnienie człowieka. Pozdr.

[viola arvensis]

@Wiechu J. K. Tak, to prawda.

Pzdr.