gawęda

[Czarek Płatak]

gawęda 

 

na moim bakjardzie 

wiją gniazdo wróble 

wróbelki szare 

jak tutejszy świt 

 

świergotem niosły nadzieję 

 

latały nad łąką 

latały nad polem 

 

na miejskim trawniku 

zostawiły pióra

 

 

 

 

 

[Gosława]

@Czarek Płatak a wiesz że coraz mniej jest wróbli 

Kiedyś całymi tabunami obsiadały podwórka teraz gdzieniegdzie się jakiś pojawi 

 

[wierszyki]

Taki zespół był dziecięcy, Gawęda. W czarno-białej telewizji..

Dawno,  jak wróble :)

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Leo Krzyszczyk-Podlaś]

Pozbieraj i ułóż na pamięć. Ładne bardzo.

[Berenika97]

@Czarek Płatak

 

Wspaniała metafora - o tym, jak wiele znaczy lot, nawet jeśli ostatecznie zostaje po nim tylko kilka piór na miejskim trawniku. Niezwykle subtelny zapis ulotności życia. Przejście od sielskich łąk i pól do „miejskiego trawnika” podkreśla zderzenie natury z cywilizacją oraz naszą nieuchronną drogę ku temu, co betonowe i ostateczne.

Zostawione pióra to najpiękniejszy i zarazem najsmutniejszy moment wiersza. Sugerują, że choć życie przemija, zawsze zostawiamy po sobie jakiś ślad - drobny, lekki, ale będący dowodem na to, że „lot” rzeczywiście się odbył.