korekta CV

[Jacek_Suchowicz]

 

dedykuję Berenice97

 

A może w ciszy wnętrze ostudzić,

aby się zmienił wokół nas świat,

bo już się nie da przemienić ludzi,

rozlejmy ciepło, miłości blask.

 

Zakopmy gniew głęboko w ziemi,

wyrozumienie trzeba nam siać.

Zaś ludzie przy nas sami się zmienią.

Choć część odejdzie, by w gniewie trwać,

 

a na ich miejsce, przybędą nowi

niosąc odwagi niejeden gros.

Zniknie nieśmiałość, ujrzymy drogi,

na których dobroć ma swoją moc.

 

Zaś referencji nie ma co szukać,

lecz spojrzeć w serce przynajmniej raz.

Życie jak puzzle składa nam dusza.

Coś z siebie innym możemy dać?

 

 

ps wczoraj pisałem "na gorąco" a dziś chłodno przeczytałem i postanowiłem zmienić.

 

 

 

 

Edytowane 9 Lutego przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@Jacek_Suchowicz

 

Może siebie pokazać tak,

że zadziwimy cały świat

w kosmos nas wyprawią,

na piedestale postawią .

 

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[tetu]

Ależ to madre co napisałeś 

Poetce skrzydeł doda ten głos 

Bardzo się cieszę ze mogłam czytać 

Wasze dialogi - po prostu SZTOS.

 

Pozdrawiam.

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nie bardzo rozumiem Twoją wypowiedź 

tu nie idzie o żadne piedestały ani zwrócenie na siebie uwagi

Zwłaszcza jako osoba czytająca i rozumiejąca biblię powinieneś inaczej odebrać

Pozdrawiam

[andrew]

@Jacek_Suchowicz

Mnie osobiście cieszy, jak ktoś inaczej czyta ,niż był mój zamysł zwłaszcza, że piszę zbyt oczywiście. 

Mój wpis jest do obu wierszy

o CV.

Pozdrawiam serdecznie

Miłego wieczoru 

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

mądre czy głupie nie idzie o to

to napisałem z obserwacji

i z rozmów z ludźmi co mogli uciec

od złości przekleństw i szewskich pasji

Pozdrawiam

 

[Berenika97]

@Jacek_Suchowicz

 

Bardzo dziękuję, że tak pięknie odpowiedziałeś na mój wiersz. To, że ktoś wczytał się w moje słowa o gniewie i nieśmiałości, i odpowiedział myślą o zakopaniu gniewu i promieniowaniu ciepłem... To więcej niż wiersz. To dar nadziei.

 

Gdy gniew mój stał się domowym zwierzęciem,

Ty pokazałeś, jak uśpić go w ziemi.

Gdzie ja widziałam świat pod zaklęciem,

Ty dałeś wiarę, że ludzie się zmienią.

Moje CV pisane goryczą i lękiem,

Przeczytałeś z głębokim zrozumieniem.

Odpowiedziałeś mi jasnym dźwiękiem,

Krusząc me każde wewnętrzne więzienie.

Zaryglowałam drzwi przed marzeniami,

Chroniąc je lękiem przed każdą pogodą.

Lecz Ty, wędrując między słowami,

Wskazałeś dróg zapomnianych urodę.

Gdzie nieśmiałość odwagę więziła w klatce,

Twoje słowa jak klucz mi podajesz.

Dziękuję Ci za to krótkie spotkanie -

To most, na którym serca się znają.

Bo nie potrzeba nam referencji

W sztywnych papierach czy cudzych słowach.

Wystarczy ufać czystej intencji,

Co w ludzkim sercu bezpiecznie się chowa.

[Jacek_Suchowicz]

@Berenika97

 

powiem Ci prawdę że mnie rzuciło

nasze umysły trzeba otworzyć

schować swe gniewy dać ludziom miłość

przynajmniej w wierszach świat piękny tworzyć

 

wiem że jest ciężko wojna na wschodzie

a u nas gorzej jak stan wojenny

 niemieckiej klatce tkwi polski orzeł

i jak na razie trudno coś zmienić

 

fakt w czasie wojny milką nam muzy

a jeśli już coś muszą mówić

niech niosą radość złagodzą trudy

krzepią nadzieję każdym słowem

 

[Berenika97]

@Jacek_Suchowicz

 

Więc niech te muzy jasność przyniosą,

rozpędzą chmury, co niebo mącą.

Prawdę i dobro karmią swą troską,

z sercem otwartym, duszą gorącą.

 

 

 

Edytowane 9 Lutego przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

[MIROSŁAW C.]

@Jacek_Suchowicz

Mądrego to miło poczytać :)

Pozdrawiam.