Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

korekta CV

Jacek_Suchowicz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

 

dedykuję Berenice97

 

A może w ciszy wnętrze ostudzić,

aby się zmienił wokół nas świat,

bo już się nie da przemienić ludzi,

rozlejmy ciepło, miłości blask.

 

Zakopmy gniew głęboko w ziemi,

wyrozumienie trzeba nam siać.

Zaś ludzie przy nas sami się zmienią.

Choć część odejdzie, by w gniewie trwać,

 

a na ich miejsce, przybędą nowi

niosąc odwagi niejeden gros.

Zniknie nieśmiałość, ujrzymy drogi,

na których dobroć ma swoją moc.

 

Zaś referencji nie ma co szukać,

lecz spojrzeć w serce przynajmniej raz.

Życie jak puzzle składa nam dusza.

Coś z siebie innym możemy dać?

 

 

ps wczoraj pisałem "na gorąco" a dziś chłodno przeczytałem i postanowiłem zmienić.

 

 

 

 

Edytowane przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)
10
tetu

tetu

Opublikowano
Opublikowano

Ależ to madre co napisałeś 

Poetce skrzydeł doda ten głos 

Bardzo się cieszę ze mogłam czytać 

Wasze dialogi - po prostu SZTOS.

 

Pozdrawiam.

1
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Jacek_Suchowicz

 

Bardzo dziękuję, że tak pięknie odpowiedziałeś na mój wiersz. To, że ktoś wczytał się w moje słowa o gniewie i nieśmiałości, i odpowiedział myślą o zakopaniu gniewu i promieniowaniu ciepłem... To więcej niż wiersz. To dar nadziei.

 

Gdy gniew mój stał się domowym zwierzęciem,

Ty pokazałeś, jak uśpić go w ziemi.

Gdzie ja widziałam świat pod zaklęciem,

Ty dałeś wiarę, że ludzie się zmienią.


Moje CV pisane goryczą i lękiem,

Przeczytałeś z głębokim zrozumieniem.

Odpowiedziałeś mi jasnym dźwiękiem,

Krusząc me każde wewnętrzne więzienie.


Zaryglowałam drzwi przed marzeniami,

Chroniąc je lękiem przed każdą pogodą.

Lecz Ty, wędrując między słowami,

Wskazałeś dróg zapomnianych urodę.


Gdzie nieśmiałość odwagę więziła w klatce,

Twoje słowa jak klucz mi podajesz.

Dziękuję Ci za to krótkie spotkanie -

To most, na którym serca się znają.


Bo nie potrzeba nam referencji

W sztywnych papierach czy cudzych słowach.

Wystarczy ufać czystej intencji,

Co w ludzkim sercu bezpiecznie się chowa.

3
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Berenika97

 

powiem Ci prawdę że mnie rzuciło

nasze umysły trzeba otworzyć

schować swe gniewy dać ludziom miłość

przynajmniej w wierszach świat piękny tworzyć

 

wiem że jest ciężko wojna na wschodzie

a u nas gorzej jak stan wojenny

 niemieckiej klatce tkwi polski orzeł

i jak na razie trudno coś zmienić

 

fakt w czasie wojny milką nam muzy

a jeśli już coś muszą mówić

niech niosą radość złagodzą trudy

krzepią nadzieję każdym słowem

 

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VII

      Krótki, ostrzegawczy szmer poprzedził huk, który rozszedł się w ciemności podziemia, głośny do tego stopnia, że z nadmiarem wypełnił pustą do tej pory przestrzeń zmysłów. Ryk żołądka fabryki jeszcze chwilę kaskadował, a Karol zdał sobie sprawę z tego co właśnie usłyszał - jedna z wielkich gór węgla musiała runąć na ziemię.

      Odurzony dziecięcą fascynacją, chłopiec z powrotem włączył latarkę, otrzepał spodnie, i ruszył w drogę powrotną. Wszystkie pomieszczenia zdawały się jałowe, ich osnowa tajemniczości leżała poszarpana w strzępach tłustych pajęczyn, lecz kiedy wreszcie Karol skierował wzrok latarki na drzwi pierwszego pokoju, ciemność nie ustąpiła ani kroku. Pierwszy raz dzisiaj jedenastolatka ogarnął prawdziwy strach, nie ten napędzający wolę walki, czy wzniecający pożądanie zakazanego, ale najprostszy, dziecięcy strach, ten sam, który każe chłopcowi bać się wilkołaków lub kosmitów. Przez chwilę, Karol stał wpatrując się w ścianę czerni, nie wiedząc nawet co ze sobą zrobić, aż instynktownie rzucił się ku zaspie wyrzucając z niej pojedynczo kolejne grudki węgla. Każdy wyrzucany kamyczek zdawał się być od razu zastępowany następnym i następnym, a niektóre zwalały do środka jeszcze więcej gruzu, aż rozsypywał się on pod butami chłopca. W panice Karol odrzucił latarkę, nadal żarzącą się w rogu pokoju, aby obiema rękoma wyryć sobie drogę przez zaspę. Kolejnymi, długimi zamachami wyrzucał sprzed siebie garści kamienia, jakby płynął w ciemności, jak niedoświadczony pływak - nieważne ile energii nie wkładający w swe ruchy, zastygły w miejscu. Chłopiec poczuł na sobie ciepły dotyk, a kiedy spojrzał w dół, zobaczył, że wokół jego paznokci zbiera się krew. Karol cierpiał na tę przypadłość, przez którą mdlał na widok własnej krwi. Jej mezalians z węglowym pyłem odbierał mu powoli wzrok. Musiał zrobić sobie przerwę, lecz praktycznie całą posadzkę pokoju pokrywały rozrzucone grudki węgla, przeszedł więc on do następnego pokoju, gdzie padł dopiero na ziemię, wychładzając się z pierwszego przypływu adrenaliny. Próbując racjonalnie myśleć, zdjął z siebie zimową kurtkę, pod którą zdążył się już porządnie spocić, wytarł w jej futro brudne dłonie i ustabilizował oddech. Przez jego gardło przeszedł najbardziej donośny krzyk na który mógł się zdobyć. Wzywał pomocy w regularnych odstępach, a jego ślina gęstniała z każdym kolejnym przełknięciem.

      Rozpłakał się. Spływające, gorące i ciężkie łzy, wytyczyły ślady w czarnym pyle pokrywającym jego policzki. Nie miał czasu się wstydzić, szlochał prawdziwie rozdzierająco, to znów przechodził w przerywany oddech, mamrotał pod nosem, lub trwał w całkowitej ciszy, gdzie tylko lekkie spazmy oznaczały rozpacz. Rozbolała go głowa, a ciemność przed nim zaczęły wypełniać finezyjne kształty i kolory, przypominające wygaszacz ekranu z domowego komputera - fioletowe i niebieskie wstążki zwijały się wokół Karola, kurczyły i pulsowały, uciekały na chwilę, i wracały z drugiego krańca wizji. Rozłożył się na posadzce, i mógłby przysiąc, że gdzieś w tle rozlega się kolejny szkolny dzwonek. Zatkał uszy palcami, a hałas trwał w najlepsze. Jak alarm przeciwpożarowy, nieprzerwany brzęk wdrążał się w jego mózg, tupot uczniowskich kroków na schodach wybijał marszowny, wojskowy krok, jakiegoś pośpiesznego i niecierpliwego wojska, głodnego krwi i śmierci. Tupot. Tupot. Trupot. Nieprzerwane bębny kołatającego serca. Karol zerwał się na równe nogi, a jego głowa pozostała na ziemi. Formy przed oczami przypominały lany w andrzejki wosk. Świetliste kontury składały się w rude gwiazdozbiory. Rude. Nitki rudych włosów trzepotały na wietrze ciała szklistego. Karol nachylił się, żeby je pocałować, a one odfrunęły pod sam sufit, nęcąc go po kolei swoją bliskością, tylko po to, aby uciec w ostatnim momencie. Zlizana z warg sól zdawała się teraz smakować owocową pomadką do ust. Truskawki. Kiedy jego mama usługiwała sąsiadom, aby zarobić na związanie początku miesiąca z końcem, zabierała go ze sobą do ogródka, on plewił chwasty, a ona zbierała z krzewów owoce - dojrzałe i ponętnie czerwone w skwarnym, letnim słońcu. Jego dłonie w roboczych rękawiczkach nie mogły się równać jej, czerwonym i gładkim, jak wyrobiony w korycie rzeki kamień.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...