Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Oślepiona

Berenika97
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Zaufałam.

 

W gorączce lipca,

gdy Słońce oślepiło

mnie blaskiem.

 

Nie sądziłam,

że tak szybko

gwałtowność nieba

przyniesie burzę

i chłód.

10
UtratabezStraty

UtratabezStraty

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wydaje mi się, że zastosowałaś  tutaj dosyć nietypową symbolikę słońca. Bo mi słońce kojarzy się raczej z rozjaśnieniem, a więc także z tym, co czyni człowieka mądrzejszym i lepszym, z tym, co jest życiodajne, z samym Bogiem. A więc taka negatywna symbolika słońca wydaje mi się nietypowa...

 

1
Christine

Christine

Opublikowano
Opublikowano

@Berenika97

 

Oj,to słońce może oślepiać każdego miesiąca. Ciebie w lipcu,a mnie we wrześniu. Miałam być w siódmym niebie - ale niebo szybko się wzburzyło i został chłód. Świetna metafora nieudanych związków zawieranych pod wpływem "zaślepienia".  Pozdrawiam. :)

1
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@UtratabezStraty

 

Dziękuję za komentarz! To prawda, że sięgnęłam po mniej konwencjonalne znaczenie słońca. Chodziło mi z jednej strony o to fizyczne oślepienie - czasem zbyt intensywne światło paradoksalnie odbiera nam wzrok zamiast go wyostrzać. Światło w nadmiarze też jest ciemnością.

Z drugiej strony - można być oślepionym kimś, zafascynowanym do tego stopnia, że przestaje się widzieć rzeczywistość. Pozdrawiam.

@Marek.zak1

Bardzo dziękuję! Cieszę się, że zauważyłeś to odejście od klasycznego schematu pór roku. Zależało mi właśnie na tym, żeby temperaturę i światło uczynić bohaterami. Pozdrawiam serdecznie!  :))

@Radosław

 

Bardzo dziękuję! Reklama różowych okularów - jednorazowych. :) Pozdrawiam. 

@Christine

 

Bardzo dziękuję! Świetnie odczytałaś tę metaforę.!  Pozdrawiam. :) 

@Annie  Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poezja to życie
      Myśli i słowa

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • vioara stelelor
      Navigare necesse est

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • Alicja_Wysocka
      Wyjście

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • Alicja_Wysocka
      Takie nic

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • Alicja_Wysocka
      w pół słowa

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...