"Z ciszy w krzyk"*

[Mitylene]

 

Kolory zmierzchu
pochowały się w konarach drzew

zamilkły ocierając się o szept wiatru

w dookolnej ciszy- krzyk
osiadł na krawędzi nieba
i nie wydobył więcej dzwięku

płosząc szybujące ptaki.

 

*Tytuł zaczerpnięty z tekstu piosenki Kory " Raz dwa, raz dwa"

 

Autor fotografii: M.Lewandowska

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Gość vioara stelelor]

@MitylenePiękne zdjęcie.

I podoba mi się to zawieszenie między ciszą, a krzykiem - budujące niezwykłe napięcie emocjonalne.

Wiersz na coś całym sobą oczekuje, tak jak obserwator zachodu słońca odczuwa nieokreśloną tęsknotę i nie wie, czy lepszą oprawą dla niej będzie cisza, czy krzyk właśnie.

[Mitylene]

@tie-break dzięki za dostrzeżenie tego " zawieszenia " właśnie. Jest ono wpisane w wiersz, chiciaż nie bezpośrednio...Pozdrawiam :)

[Berenika97]

@Mitylene

 

Wiersz jak zatrzymany oddech. Wszystko tutaj milknie - kolory chowają się, ocierają o szept, nawet krzyk na krawędzi nieba traci głos. Ta "dookolna cisza" przejmuje kontrolę nad światem. Piękny, niemal medytacyjny obraz zmierzchu, który nie tyle zapada, ile zamiera.

[Mitylene]

@Berenika97 dzięki za intetesującą interpretację. To prawda, że gdy zapada zmierzch świat wydaje się cichnąć, a wraz z nim przyrosa, która jest tego niemym świadkiem. W tej scenerii chciałam uchwyć krzyk, ten nie dający się wyartykułować, a ściskający od środka. Ten wiersz jest tak naprawdę nawiązaniem do obrazu Muncha, gdzie jego "Krzyk", też wydaje się być właściwie " bezdzwięczny" , ten grymas na twarzy namalowanej postaci z jednej strony " krzyczy" z drugiej wygląda jakby zatrzymał się w kadrze milczeniem...Dzięki za czytanie:)

[tetu]

Bardzo sugestywny obraz zapadającego zmierzchu. Pomimo wszystko, wyczuwam tutaj jakieś napięcie, zgaszone, przytłumione emocje. Krzyk osiadajacy na krawędzi nieba każe mi w ten sposób myśleć. Ładnie namalowałaś ten obrazek. Pozdrawiam.