Wieczerza

[Lenore Grey]

Milkną niespełnione pieszczoty,

gdy — nad stołem przesytym sploty

obłoczne snują o tym:

 

nadchodzi wieczerza!

 

Jutrzenka — w perłowym łonie —

nim przyjmie gości, obmywa dłonie.

Chleb słodko kusi, olśniewa stal.

 

Już czas!... 

 

Lecz czy kto widział — 

śród podniebnych sal —

naszego gościa? —

 

 

 

 

 

Edytowane wczoraj o 15:55 przez Lenore Grey (wyświetl historię edycji)

[Simon Tracy]

@Lenore Grey Po prostu niesamowity. Uwielbiam. 

[Lenore Grey]

@Simon Tracy Dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[bazyl_prost]

@Lenore Grey fajne , tylko jest pochmurno i podniebne sale chyba wzięły wolne

[Lenore Grey]

@bazyl_prost cóż, tak mi się zdaje haha

[Berenika97]

@Lenore Grey

 

Przepiękny, niemal liturgiczny wiersz o oczekiwaniu. Ta atmosfera sakralności budowana jest od pierwszego wersu - "milkną niespełnione pieszczoty", jakby cała cielesność, wszystko ziemskie musiało ucichnąć przed wielkim wydarzeniem.

Ale najbardziej porusza mnie zakończenie. To nagłe załamanie uroczystości- "Już czas!... Lecz , czy kto widział - śród podniebnych sal - naszego gościa?"

Albo może przychodzi, ale nikt Go nie rozpoznaje? Bardzo liryczny i wieloznaczny tekst.

[Lenore Grey]

@Berenika97 Dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.