Oddech za oddechem

[tie-break]

Wieczorem przyszła fala mrozu,

skuła lodem most łączący nasze brzegi.

Między deskami biel jak blizny.

 

Teraz z trudem usiłuję roztopić 

twardą zmarzlinę. Ogrzewam cierpliwie

- oddech za oddechem. Czas i cisza upływają tak powoli, 

z każdym centymetrem.

 

Wezmę cię znów w ramiona,

powiem, że wszystko jest i będzie 

dobrze.

 

Czekam na twoje

jestem.

 

Oddech za oddechem,

centymetr po centymetrze...

 

Edytowane 2 godziny temu przez tie-break (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@tie-break Czas i cisza też potrafią ogrzewać. Myślę, że będzie dobrze.

[Amber]

@tie-break  Jest tu ogrom koncentracji. Przypuszczalne powodzenie leży między dwoma biegunami, Dobry wiersz. Pozdrawiam.

[huzarc]

@tie-break Odwieczna zmarzlina uczyć. Jedna z krain ludzkiej geografii.

[Andrzej_Wojnowski]

@tie-break

 

Budowanie bliskości po zamarznięciu relacji. Nieźle Ci to wyszło.

Pozdr.

[KOBIETA]

@tie-break

 

cierpliwość i czas …by nie zapomnieć oddychać :) 

 

 

[Whisper of loves rain]

Niezwykle subtelna i poruszająca metafora kryzysu w relacji oraz cierpliwej próby jej odbudowy. Tęsknota i nadzieja to budulec wiersza.

[hollow man]

@tie-break

Szkoda, że tytuł "Zima naszej goryczy" jest już zajęty.

[Berenika97]

@tie-break

 

Ten wiersz ma w sobie ciszę i cierpliwość. Nie ma tu wielkich gestów ani obietnic - jest ktoś, kto ogrzewa oddechem zamarzniętą przestrzeń między ludźmi. To obraz pełen pokory wobec czasu, jaki zajmuje naprawienie tego, co pękło.

"Biel jak blizny" - lód nie jest tu tylko przeszkodą, ale śladem rany. I ta świadomość, że roztapianie wymaga cierpliwości- oddech za oddechem, centymetr po centymetrze. Bez gwałtowności, bez forsowania - po prostu trwanie.

Piękne jest to niedopowiedziane oczekiwanie na koniec - "Czekam na twoje , jestem."