Nasze miasto

[huzarc]

Nasze miasto,

lawa,

wijąca się jak czerwy

z macicy ziemi,

zamieniła w urnę popiołu.

 

Modliliśmy się

o ocalenie.

Niebo zawiodło.

 

Tylko wiatr patrzył

na naszą nagość i głód

wśród cieni zapomnienia.

 

Więc i my zanieśliśmy ogień

do krain

spokoju i miodu.

 

Teraz ćmy krzyczą

skrzydłami pożogi.

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 18 Stycznia przez huzarc (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@huzarc

Przedstawiłeś przemoc w mistrzowskich obrazach. Od "urnę popiołu" przez zawiedzioną modlitwę do decyzji- "i my zanieśliśmy ogień".Tragedia powtarzalności zła.

 

[Alicja_Wysocka]

@huzarc Zawiodło niebo - czyli wszystko, co miało być wyżej, mądrzej, sprawiedliwiej.

Modlitwa nie została wysłuchana, a świat nie zareagował jak obiecywał. Miasto staje się urną: nie domem, nie wspólnotą, lecz miejscem po spaleniu sensu.

Ćmy to, pragnienie światła, które kończy się spaleniem.
Ogień nie pali się jednostajnie, podobnie jak to bywa z sensem, wiarą

i nadzieją w życiu.

[Łukasz Jurczyk]

@huzarc Tragiczne dziedzictwo pożogi: ci, którzy stracili wszystko, niosą popiół dalej, zamieniając krainy miodu w kolejne urny. Zło karmi się tu własnym echem.

 

 

Pozdrawiam

[Amber]

@huzarc  Pomór w odniesieniu do krain spokoju i miodu uderza echem na trwogę. Dobry wiersz. Pozdrawiam.