pola bez kresu

[hollow man]

zamknęli nas w próżni w zorzy polarnej
mieliśmy książki reprodukcje obrazów

na granicy sennych fantasmagorii

na granicy naszych zimnych ciał
musieliśmy truć drzewa bo rosły

gasić słońca bo świeciły

i dobrze nam było gdy czuliśmy
słony dotyk znanych ust co stały się obce
od kiedy przyszedł wiatr i zaszumiał kurzem
że na tych pustkowiach każdy jest sam

 

dbaliśmy więc by cierpliwie drążyć bliskość
kobiety szybko odstawiały dzieci od piersi
zwierzęta zdziczały a rzeka przyniosła
zatrute wody wraz z napuchniętymi trupami
tamtych którzy potrafili kochać i płakać
tęsknić każdej nocy po martwych ogrodach

 

wyprawiliśmy im godne grzebanie

a ziemia skuta czystym lodem

obrodziła poziomkami

 

później otworzyło się niebo strugami by nas obmyć
poznaliśmy na nowo zapomniane słowa i myśli
przestały mówić w każdym ze znanych języków

 

jesteśmy jedyni na polach bez kresu
jesteśmy samotnością zamkniętą w ciepłej dłoni

 

 

Edytowane 11 godzin temu przez hollow man (wyświetl historię edycji)

[Lenore Grey]

@hollow man bardzo ciekawy utwór, pełen sugestywnych postapokaliptycznych obrazy:⁠^⁠)

[Nata_Kruk]

@hollow man... nie każdemu wystarczą strugi deszczu, żeby obmyć swoje wnętrze, by na nowo odleźć to, co się zagubiło. Przyjemna, spokojnie prowadzona treść.

[Berenika97]

@hollow man

 

Czytam to po raz trzeci i wciąż odkrywam nowe warstwy. Ta ewolucja od zamknięcia w próżni przez śmierć i obmycie aż do samotności "w ciepłej dłoni" - to mistrzostwo w budowaniu napięcia i prowadzenia przez katharsis. To balansowanie między apokalipsą a odrodzeniem, między izolacją a łączącym dotykiem - bardzo mocne.

 

[hollow man]

@Lenore Grey Dzięki. Zabieram się za "Drogę"  Cormaca McCarthy'ego od jakiegoś czasu... I nie mogę zabrać, a tam spodziewam się takiego klimatu.

 

@Nata_Kruk

To prawda. Nie każdemu.

Dziękuję.

 

@Berenika97

No teraz to już naprawdę me ego odleci w kosmos! Dziękuję.

Nie jestem pewien, ale całkiem możliwe, że gdy to pisałem, towarzyszył mi ten kawałek:

 

 

Edytowane 2 godziny temu przez hollow man (wyświetl historię edycji)

[Annie]

Pięknie piszesz, masz talent.

pozdrawiam

[Gosława]

To jest chyba Twój najlepszy wiersz jaki dotychczas czytałam 

Jest naprawdę znakomity 

Tyle obrazów i znaczeń 

Ja jak Berenika  kilka razy do niego wracam 

Pozdrawiam serdecznie 

Edytowane 1 godzinę temu przez Gosława (wyświetl historię edycji)

[Whisper of loves rain]

Ten wiersz jest niezwykle sugestywny i poruszający, maluje obraz pełen mroku, izolacji i ostatecznie – niejednoznacznej nadziei.

To miejsce jest piękne, ale zimne i obce, odcięte od prawdziwego życia.

Można by podzielić na kilka akt:

Akt I: Zniszczenie i utrata człowieczeństwa

Akt II: Przełom i odrodzenie

Akt III: Nowa egzystencja

Idealnie łączy ponurą wizję świata po zagładzie z elementami cudowności i symbolizmu, które są charakterystyczne dla fantastyki.