Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

W głębokim borze, gdzie księżyc drży,

Stoi ołtarz, a na nim sny.

Pierwsze z luster — Prawdy blask,

Odsłania rany, co krył twój czas.

Gdy w jego taflę spojrzysz w noc,

Zobaczysz winy, co niosą moc.

 

Drugie z luster — Wiedzy cień,

Szepcze zaklęcia, prowadzi w sen.

Pokaże prawdy, których świat strzegł,

Lecz zabierze serce, odbierze bieg.

Kto w nim mądrości szuka do dna,

Ten własną duszę za wiedzę da.

 

Trzecie lustro jak zimny szlak,

Pokaże przyszłość, pokaże strach.

Zobaczysz drogi, których nie zmienisz,

Choć serce krzyczy, choć ból się mieni.

Kto los odczyta w milczących szkłach,

Ten już na zawsze zostanie w snach.

 

Czwartym lustrem jest próżny blask,

Co złudnym światłem otula nas.

Pokaże piękno, co nie jest twoje,

Obieca władzę, marzenia swoje.

Lecz kto mu uległ, przepadł na dnie —

Bo próżność więzi, trzyma we mgle.

 

Piąte lustro to magii śpiew,

Wciąga jak otchłań, pochłania krew.

W jego odbiciu krążą czary,

Stare demony, zaklęte mary.

Kto magią władać zapragnie sam,

Ten staje się cieniem na tysiąc lat.

 

Pięć luster mocy strzeże stary świat,

Jedno da siłę, inne wciągnie w mrok i jad.

Prawda, Wiedza, Los i próżny blask,

A Magia kusi, zabiera czas.

Wędrowcze — uważaj, gdy wzrok w nie ślesz,

Bo w lustrach zobaczysz to, czego chcesz.

 

 

To mroczna, epicka opowieść inspirowana słowiańską mitologią i gotycką estetyką.

 

 

Opublikowano (edytowane)

@Whisper of loves rain Prawda - Władza - Przeszłość - Ułuda - Magia.

Interpretuję te lustra jako różne aspekty ludzkiej duchowości, w których drzemie potencjał. On może być zgubny, bez najważniejszej władzy, jaką człowiek powinien posiadać i sprawować - nad sobą samym.

Ale zrównoważona, pewna siebie psychika nie przerazi się gry luster, nie da się nią omamić, oddzieli to, co jest iluzją od tego, co się w nich naprawdę odbija.

Ciekawa opowieść, z pogranicza mitu i psychologii.

 

Utwór muzyczny - mocny, podoba mi się.

 

Edytowane przez tie-break (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Whisper of loves rain

Klimat dark fantasy w najlepszym wydaniu. Pięć luster, pięć pokus, a każda kosztuje duszę. Ten refren przewijający się przez całość trzyma w napięciu. I ta puenta - "zobaczysz to, czego chcesz"- bo to nasze pragnienia nas niszczą, nie same lustra. Utwór muzuczny - w klimacie, mocny. Pozdrawiam. :)

Opublikowano

@tie-break @Nata_Kruk @Berenika97

Dziękuję za opinie i cieszę się że wiersz oraz utwór się podobają. Każda sugestia też mile widziana będzie to procentowało. Od ponad 25 lat słucham symfonicznego roka, matalu czy emocjonalnych gotyckich i epickich utworów.

Fantastyka i mitologia, mroczne i egzystencjalne tematy epickie bitwy i legendy, miłość i utrata, świat duchowy, walka wewnętrzna i siła. To jedne z najpopularniejszych tematów.

Inspirowany dziełami J.R.R. Tolkiena czy George R.R. Martina, Christophera Paoliniego pomagają w tworzeniu.

Opublikowano

Wiersz jest niesamowity. To jak samotna podróż bohatera- musi wyjść ze swojej strefy komfortu i wejść do ciemnego lasu.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Świetna puenta.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Ja tu, tor komu? ...
    • O, kreta hobby. Ryb, bohaterko!
    • Idę, Łąko, ku tobie, brzegiem mego szału.           Ani zbrojny, ani konny.           Z ramion twoich wyjdę - wonny I duchem zroszonemu uśmiechnięty ciału! B. Leśmian       Wtuliłem się w łąkę; w jej suknię kwiecistą, srebrzoną po brzegach rosą niepamięci.   W tym gorącym nadmiarze każda łodyga pragnie moich rąk; suchym szelestem sprzecza się z innymi o palce zabłąkane wśród liści pokrzyw. Świat parzy, pachnie, rozlewa się w tętnicach burzliwością kolorów. Oddycham głęboko, prędko, tak, jak zawsze chciałem.   Łąko, łąko w krwawnikowych batystach, tymiankowych gazach! Ty przede mną nie zasłaniasz oczu, ja szeroko otwieram ramiona, w które wpadasz brzęczeniem pszczelich rojów, pełnością kielichów. Ty przede mną się otwierasz, ja trwam, nabieram mocy, miodu do dzbanów snu.   Łąko! zdrowo mnie wykarmiłaś i nigdy nie milczysz; nie przestajesz, ze szczodrością równą mojej, tętnić wonną krwią, nektarem, rodzić krzepkich pąków. Zwielokrotniasz życie odważnie, bez odmierzania - ze słowa na kwiat, z kwiatu na dotyk, a z dotyku na mnie.   Wtuliłem się w suknię kwiecistą, silny, przyjęty z radością do zielonej kołyski. Łąko, oddycham głęboko, prędko, jestem - - -
    • Dużo blag alboż ud   A dużo, geju, masz jaj z samu? Jegoż uda!
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - zgadzam się z tym co w komentarzu - trzeba dojrzeć by wyrażniej              widzieć i zrozumieć to o czym mowa w wierszu - dziękuje za              podobanie -                                         Pzdr.serdecznie. Witaj - masz rację z tym kalendarzem - a żona wyrozumiała - więc             nie oberwie - miło Alicjo że czytałaś -                                                                                 Pzdr.uśmiechem. Witam - cieszy mnie że masz tak samo - ja też mam szacunek dla drzew -               ponoć nasz nie było a drzewa są od zawsze -                                                                                             Pzdr.serdeczznie. @iwonaroma - dziękuję - 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...