Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

przebłyski na skraju nocy

Sylwester_Lasota
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Sylwester_Lasota

Sylwester_Lasota

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

na skraju życia z rozbitą głową

majaczy zjawa człowiecza

czerwone zorze choć jeszcze płoną

mroczna otwiera się przepaść

 

przebite serce ręce związane

i oczu światło wygasłe

ma na sumieniu otwartą ranę

wargi przeszyte ma hasłem

 

chociaż się chwieje to jeszcze kroczy

upiorna mara człowiecza

nadstawia ucha wytrzeszcza oczy

a przepaść woła i czeka

 

podąża za nią tłum niezmierzony 

całkiem podobnych postaci

chociaż niejeden był tam rozsądny

jednak sens ogół zatracił

 

nikt już nie krzyczy że przecież musi 

skończyć globalną się klęską

skalkulowane przez chorych ludzi

nowe powszechne szaleństwo

 

nikt się nie waży zaprotestować 

bo przecież nic to nie zmieni 

więc do przepaści skraju podąża

wolno bezwolny tłum cieni

 

kołyszą ciała na wątłych nogach

razem to w lewo to w prawo

choć rozpadają się marne truchła

wieczność jest dla nich zabawą

 

a ten co rzucił się do przepaści

głośnym zaniósł się śmiechem

on przecież życia wcale nie stracił

bo nie był żywym człowiekiem

 

 

 

 

Edytowane przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)
12
Sylwester_Lasota

Sylwester_Lasota

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Powiedziałbym, jak łatwo daje się prowadzić. 

 

Dzięki za obecność.

Pozdrawiam.

 

 

Coś, co jeszcze kilka lat temu było nie do wyobrażenia, teraz dzieje się na prawdę.

Dziękuję za wizytę i dobre słowo. 

 

Pozdrawiam. 

1
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

żaden nie rzucił się do przepaści

to wszystko bujda nieprawda 

ten co wymyślił śmieje się Waści

że dali się głupki nabrać

 

bo sam u siebie nic nie stosuje

i robi jak mu pasuje

ani nie myśli przepisom ulec

stosują głupki i chu..

 

ale nie pora snuć czarne myśli

bo powoli się ludzie budzą

a podmuch wkrótce się ziści

i zmiecie ten durny urząd

 

smutne jest że ktoś życiem przypłaci

nikt władzy bezkrwawo nie odda

normalność powrócić raczy

czy ludzie zgłupieją od nowa

:(

 

1
Andrzej_Wojnowski

Andrzej_Wojnowski

Opublikowano
Opublikowano

@Sylwester_Lasota

 

Wiersz o wyraźnym romantycznym nerwie - bliżej mu do Mickiewicza niż do współczesnej ironii.

Jest tu wizja zbiorowego obłędu, pochodu ku przepaści, w której jednostka traci twarz i życie jeszcze przed upadkiem. Bardzo mocne są obrazy „upiornej mary człowieczej” i tłumu podobnych postaci - działają jak moralitet, nie reportaż. Rytm i rymy nadają całości balladową, niemal apokaliptyczną tonację. Finał celny i gorzki: to nie śmierć jest tu tragedią, lecz fakt, że człowiek już wcześniej przestał być żywy. Wiersz ciężki, mroczny, konsekwentny - niepokojąco aktualny.  

Takie bardzo lubię.

Sylwester_Lasota

Sylwester_Lasota

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Przyznam się szczerze, że na chwilę odebrało mi mowę i... umiejętność pisania. Takiej dogłębnej analizy tego wiersza, to raczej się nie spodziewałem. 

Bardzo dziękuję.

I zapraszam na mój kanał YT:

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...