Gdy śmierć mnie zaprasza

[Whisper of loves rain]

Wczoraj mówiłem ci: „Jeszcze zdążymy…”

Dziś z trudem, łapię powietrze jak tonący.

Lekarze patrzą na mnie, jak na cień człowieka,

A ja wciąż próbuję wstać, choć ciało się buntuje.

 

Czuję, jak życie wymyka się powoli z palców,

Jakby ktoś od środka, gasił płomień.

Tak wiele chciałem ci wyznać — a teraz te słowa,

Rozpadają się we mnie, jak szkło pod stopami.

 

Widzę twoje oczy we łzach — Boże, jak bardzo bolą,

Jakbyś traciła, pół swojego istnienia.

A ja, choć ręce mi drżą, nie mogę cię dotknąć,

Jakby śmierć, trzymała mnie za nadgarstek.

 

Przepraszam… za każdy raz, gdy wracałaś sama,

Za wszystkie noce, z moją ciszą zamiast serca.

Za gniew, za słowa, których nie powinienem,

Za miłość, którą nosiłem w sobie, a bałem CI pokazać.

 

Ciemność podchodzi — czuję jej oddech na ustach,

A ja wciąż pytam: dlaczego tak nagle?

Miałem cię chronić, miałem zostać przy Tobie…

A teraz muszę odejść, zostawić cię z tym wszystkim.

 

Gdy będziesz płakać — nie trzymaj we łzach winy,

Nie obwiniaj siebie, proszę ani przez chwilę.

Jeśli zapamiętasz mój głos — niech będzie cichy,

Bo krzykiem nie wrócę… choć krzyczę w środku.

 

A jeśli jutro wstanie, bez mojego cienia,

Niech twoje serce pamięta — że odchodziłem kochając.

Niech twoje serce dalej bije.

A moja miłość zostanie tam, gdzie kończy się życie."

 

Poniżej wersja dźwiękowa / muzyczna tego wiersza:

 

 

 

Edytowane 4 godziny temu przez Whisper of loves rain (wyświetl historię edycji)

[huzarc]

@Whisper of loves rain Mocne… autentyczne. 

[Whisper of loves rain]

@huzarcDziękuję. 

[MIROSŁAW C.]

@Whisper of loves rain

Mój komentarz,

...niech będzie cichy...

Pozdrawiam. 

[tie-break]

Bardzo smutny wiersz.

Dla każdego przyjdzie taki moment świadomości, że nie na już czasu na rzeczy najważniejsze.