Gdzie rdzewieją miecze: 17. Lżejsi o duszę

[Łukasz Jurczyk]

17. Lżejsi o duszę
(narrator: Agrianin)

1.

Trakowie tam, w wąwozie,
spuszczają wozy
po zboczu.

2.

Góra rodzi
śmierć,
a my mamy ją przyjąć.

3.

Pęd drewna,
ryk —
i ludzie jak źdźbła.

4.

Wpadliśmy w nich —
aż ziemia
zrobiła krok w tył.

5.

Pękli jak lina.
Nie wiedziałem,
że krew ma taki dźwięk.

6.

Milkną krzyki —
tylko echo
ciągle walczy.

7.

Patrzę na dłonie:
już nie są
moje.

8.

Schodzimy z góry.
Wszyscy lżejsi
o duszę.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

To mocny fragment - surowy,przepełniony brutalną prawdą bitwy.

„Góra rodzi śmierć, a my mamy ją przyjąć" - to konstatacja żołnierza, który wie, co go czeka.

„Pękli jak lina. Nie wiedziałem, że krew ma taki dźwięk." - tutaj jest coś okrutnie prawdziwego. Przemoc jako doświadczenie zmysłowe, nieoczekiwane, obce.

„Patrzę na dłonie: już nie są moje" - Agrianin już nie wraca  jako ten sam człowiek. Ręce, które zabiły, przestają należeć do jego „Ja" sprzed bitwy.

Schodzą z góry odmienieni, „lżejsi", bo coś w nich umarło.

Echo, które „ciągle walczy", gdy krzyki milkną - to genialne. Przemoc nie kończy się z końcem starcia. Zostaje w krajobrazie, w głowie, w dłoniach. Fragment działa jak wspomnienie traumatyczne - urywane, intensywne, niemożliwe do ułożenia w logiczną narrację.

Fantastycznie napisałeś! 

 

Czy to bitwa, która miała poskromić Traków i Bałkany przed wyprawą na Persję?

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Tak, masz rację to bitwa z Trakami na górze Haimos. Początek kampani bałkańskiej.

 

Pozdrawiam 

[Christine]

@Łukasz Jurczyk  

Tekst jest jak zwykle fantastyczny! Coraz bardziej lubię poznawać historię w ten sposób - super inteligentny!

Pozdrawiam serdecznie! :)