Gdzie rdzewieją miecze: 16. Mały brat wojny

[Łukasz Jurczyk]

16. Mały brat wojny

(narrator: Agrianin)

 

1.

 

Wróbel na włóczni.
Tylko on spokojny
w tym całym świecie.

 

2.

 

Palce mokre od potu.
Niech to będzie
chrzest, nie koniec.

 

3.

 

Stary wojownik
ostrzy grot,
jakby modlił się.

 

4.

 

Wróbel uciekł.
Ja też bym mógł —
gdybym wiedział dokąd.

 

5.

 

Lecisz, mały bracie —
ja też polecę,
tylko niżej.

 

6.

 

Za wzgórzem
dudni ziemia —
jakby serce świata.

 

7.

 

To nie bębny,
to strach maszeruje,
równym krokiem.

 

8.

 

Wstaje słońce.
Jeszcze chwila
i zgaśnie.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

No i mamy świetny zapis strachu przed pierwszą bitwą. Agrianin mówi tu jako ktoś młody, niedoświadczony, który widzi, czuje, ale jeszcze nie rozumie w pełni, co go czeka.

Wróbel na włóczni to przejmujący obraz - maleńkie, kruche życie na narzędziu śmierci. Ten kontrast pokazuje absurd wojny. Wróbel może odlecieć, żołnierz nie ma dokąd. Na końcu gorzka świadomość, że jego "lot" będzie upadkiem.

No i ciało zdradza strach. Słońce, które "zgaśnie" - to pewność, że dla wielu nadchodzący dzień będzie ostatnim. Fantastycznie piszesz!

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Ten mały brat wojny to taka rozpaczliwa próba odwrócenia własnej uwagi od nieuchronnego.

 

Pozdrawiam

[Christine]

@Łukasz Jurczyk   Fantastyczne! Czytam komentarze Bereniki i już nie mam nic do dodania tylko swój zachwyt.

Pozdrawiam. :)))

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Serdecznie dziękuję!!!

 

Pozdrawiam :)