Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dałam ci wiersz

skarpetawsosie
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

skarpetawsosie

skarpetawsosie

Opublikowano
Opublikowano

dałam ci mój wiersz do przeczytania 

było to wieczorem, żeby zrobić przerwę od całowania

czytałeś szybko każdą zwrotkę 

i nie wiem czy wziąłeś mnie za idiotke

 czy za romantyczną poetke

wiem tylko że przyniosłeś temu wierszu klęskę

 

zacząłeś zatruwać każdą linijkę

wysławiać swoją nieprzemyślaną opinię

bez pomyślunku czytać mój wiersz

aż do uczuć nabrało mi się w oczach łez

wplataleś niemrawe odzywki między słowa mojego arkuszu 

bez katharsis, bez chceci, jakby z przymusu 

 

 

i już nie chce czytać mojego wierszu

nie chce mieć tego już w mojej pamięci

twojej opini ani mojego braku talentu

chyba to już koniec mojego konceptu

@skarpetawsosie przepraszam za wszystkie błędy, jestem bardzo otwarta na krytykę :)))

7
Alicja_Wysocka

Alicja_Wysocka

Opublikowano
Opublikowano

@skarpetawsosieTo też sztuka - powiedzieć komuś prawdę tak, żeby nie bolało. 

Ubrać ją w słowa nie za wielkie, bo opadną, nie za ciężkie - bo nie dźwignie, nie nazbyt jaskrawe, bo nie będzie mogła patrzeć.

Do mówienia prawdy, trzeba wielkiej odwagi, ale jest ona jak lekarstwo, może gorzka w smaku, ale przynosi trwałe korzyści,

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Chyba 'wiersza'

 

"Temu wierszowi" jest poprawne (celownik, np. "Czytam temu wierszowi"), a "temu wierszu" jest poprawne w miejscowniku (np. "Piszemy w tym wierszu")

 

Dostanę po łapach?

 

Powodzenia :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...