w drodze do nadiru

[hollow man]

mówili że w drodze do nadiru
matki zapomną imion swoich synów
na stacjach kolejowych
będą grzebać zmarłych
wznosić im kurhany z liści
wieże kościołów obrosną pnączem
autobusy położą pancerze na chodnikach
a miasto wypłucze je do morza

staniemy się wodą jak ona cierpliwą
staniemy się jałową gazą co pochłonie jad
spływający ze skrzywdzonych drzew
aż nauczymy się prawdziwie kłamać
nazywać swiat w języku
który znają już tylko psy
zamknięte w schronisku

mówili że w drodze do nadiru znajdziemy starego boga
nowe stygmaty na dowód wiary wyklętych profetów
szpik w naszych kościach zamieni się w rzekę
i pojmiemy mowę roślin gdy zanucą pieśń
jesteście oddechem
gwiezdną matrycą
jesteście ogniem
popiołem

drogą do nadiru

[Gosława]

@hollow man myślę że to wiersz bardzo smutny o takim punkcie krytycznym którego każdy z nas doswiadczyć musi 

Dla jednych jest to strata kogoś dla innych zmaganie się z poważną chorobą 

Jeszcze inni są tak okaleczeni psychicznie że wystarczy o dwa słowa za dużo aby osiągnąć ten pułap 

Jeśli źle odczytałam to przepraszam 

 

[wierszyki]

Chemioterapia to też często droga do śmierci przez przedłużająca się mękę, wierzymy jednak do końca, że się uda (przecież są osoby, ktorym się udaje).

Współczesny świat oszukuje, że nie istnieje piekło.

A może często funduje ludziom piekło, jednocześnie zabierając perspektywę zbawienia.

Pzdr.

 

 

[Berenika97]

@hollow man

 

Intrygujący jest Twój wiersz. Bardzo smutny . Przedstawiłes  niezwykle przejmującą wizję osiągania "punktu zero". Najbardziej uderza mnie to przejście od totalnego rozpadu-zapominania imion, prowizorycznych grobów- do mistycznej jedności z naturą. To nie jest tylko obraz końca świata.  

[MIROSŁAW C.]

@hollow man

"Czy to niewspaniałe, że człowiek, fenomenalna istota myśląca, najważniejszy ze wszystkich podmiotów, stał się zwykłym przedmiotem!?"

Pozdrawiam.