Gdzie rdzewieją miecze: 14. Tam, gdzie kończą się słowa

[Łukasz Jurczyk]

14. Tam, gdzie kończą się słowa

(narrator: bratanica hypaspisty)

 

1.

 

Śmieją się głośno,
ale oczy mówią
coś innego.

 

2.

 

Dziadek opowiada
o Krokusowym Polu.

Zapach zwycięstw lepiej się pamięta.

 

3.

 

Gdy wspomina rzeź,
zbyt długo gładzi
uchwyt dzbana.

 

4.

 

Ojciec zostanie —
dlatego wygląda,
jakby odchodził.

 

5.

 

Stuka w kubek —
liczy coś,
czego nie mówi.

 

6.

 

Stryj obraca oliwkę
w palcach jak los,
który już zapadł.

 

7.

 

Każdy łyk wina
jest mały, szybki,
jak oddech przed biegiem.

 

8.

 

Gaszę lampę.
W półmroku widzę,
kto bał się najbardziej.

 

cdn.

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

Świetne! 

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Serdecznie dziękuję!!!

 

Pozdrawiam 

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

Pozdrawiam. Na komentarze nawet dziś nie mam czasu, ale czytam z zachwytem. Dobrze, że Berenika komentuje - wszystko się pięknie układa. 

[Leszczym]

@Łukasz Jurczyk Mnie się ta seria bardzo, ale to bardzo podoba. I te wersy są świetne, dużo znaczą, umiejętne są i językowo i metaforycznie, naprawdę dobra i bardzo równa "robota" :)

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Cieszę się, że Ci się podoba i dalej śledzisz akcję poematu. Układa się pięknie, ale nie dla bohaterów :)

 

Pozdrawiam 

@Leszczym Bardzo dziękuję!!!

 

Poemat jest dość długi, więc będzie wymagał cierpliwości :)

 

Pozdawiam

[violetta]

@Łukasz Jurczyk ja to się boję:)

[Łukasz Jurczyk]

@violetta Bardzo dziękuję!!!

 

Ale bać się nie ma czego :)

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

Świetnie skonstruowałeś miniaturę psychologiczną poprzez serię błyskotliwych obserwacji, które razem tworzą przejmujący portret strachu ukrywanego pod maską męskiej brawury.

Tu użyłeś mistrzowsko mowy ciała - gładzenie uchwytu, stukanie w kubek, obracanie oliwki, szybkie łyki- widać tu lęk, niepewność, liczenie szans przetrwania.

Ostatni wers jest genialny - "Gaszę lampę. W półmroku widzę, kto bał się najbardziej." Paradoks - dopiero w ciemności widać prawdę. Świadomie tworzysz przestrzeń, w której maski mogą opaść.

Bardzo to wszystko jest uniwersalne!  Po prostu mistrzostwo! :) 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję za komentarz!!!

 

Chciałem, żeby w tej scenie pożegnalnej kolacji wybrzmiało te maskowane napięcie i obawa o los syna i brata.

 

Pozdrawiam