Kilka chwil zanim

[Gość vioara stelelor]

Prawie przeszedłem na drugą stronę mostu;

trawy niemal chwytały mnie za stopy

długimi zielonymi palcami. Ktoś szeptem

przywoływał, ale czy naprawdę?

 

Byłem o krok od ostatniego słowa,

które chciałem przynieść i odczarować

cienie. Wydawało mi się nawet,

że już je widzę, jak, zmienione w parę rudzików,

odlatują do lasu. Wymyślaliśmy go od dawna,

bezpieczny, bezkresny. Miał chronić i po prostu

być.

 

Nagle, jak w filmie puszczonym od tyłu,

młodnik zaczął znikać, kurczyć się do samosiejek,

nasion; wiatr dokądś je poniósł,

jak litery niepołączone więcej

nicią żadnych znaczeń. Znów odsłonił

rozpadliny w ziemi, a mój oddech

stał się jeszcze raz

jedną z nich.

 

Pode mną rzeka wzbiera bezlitośnie,

wiem, że ból jest rzeką.

[huzarc]

@tie-break

To bardzo dobry wiersz. Jest gęsty obrazami, a jednocześnie czytelny emocjonalnie, mimo pozornego zaplątania w symbolach i odniesieniach Niesie w sobie ton elegii i z zapisu doświadczenia granicznego, wokół niego krążą najważniejsze słowa -  most, ostatnie słowo,  cofnięty film, rozpadliny, rzeka bólu. To geografia ostateczności i miejsca bez powrotu. 

[Gość vioara stelelor]

@huzarc

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Nie do końca tak.

Rzeka nie jest czymś ostatecznym. Woda w niej ciągle płynie.

Rzeka zawsze pozostaje żywa.

 

[huzarc]

@tie-break Zawsze jest jakąś barierą, płynną i niebezpieczną.

[Charismafilos]

@tie-break podoba mi się przechodzenie od formy męskiej w l. poj. przez liczbę mnogą i aż do... pięknej niepewności, kto się w końcu wypowiada :)