Święta rodzina – ktoś nie umiera i się zaczyna

[Andrzej_Wojnowski]

 

Ludzie żyją dziś długo.

Być może za długo.

Długowieczność, choć brzmi dumnie i postępowo, w praktyce bywa zjawiskiem wysoce konfliktogennym.

 I wcale nie ma znaczenia, czy człowiek, który nie zamierza w najbliższym czasie wrócić na łono Abrahama, posiada majątek, czy też nie ma nawet porządnego kredensu.

   Każdy długowieczny senior - prędzej czy później - robi problem.

Ci, którzy nie mają pieniędzy, robią problem czysto ekonomiczny.

W ramach obowiązku alimentacyjnego zubażają budżety dzieci, wnuków i całej dalszej rodziny. Zajmują czas, energię i nerwy. W takich sytuacjach zawsze pojawia się myśl niepopularna, wstydliwa, ale obecna: „może mógłby już odejść?”

Ci, którzy mają majątek - są jeszcze gorsi.

Bo oprócz kosztów generują nadzieje, a nic nie psuje relacji rodzinnych tak skutecznie jak nadzieja połączona z oczekiwaniem.

  Długowieczny bogacz to tykająca bomba emocjonalna. Każdy dzień jego życia jest dla kogoś opóźnieniem.

Ale do rzeczy. Najlepiej na przykładzie.

Mojej żonie - poza rodzicami, którzy niech żyją sto lat i dłużej - zostało troje wujków i jedna ciocia. Był jeszcze czwarty wujek, ale umarł parę lat temu. On nie pasował do stada. Związał się z kobietą z proletariackiej Łodzi. Miał jedną córkę, która podobnie jak ojciec nie widziała się w tym stadzie.

A stado było… rasowe.

W prostej linii od jednego ze świętych. Jakby tego było mało, jakiś przodek był kandydatem na króla Polski.

I z takiego stada trafiła mi się żona. Bywa.

Święci, królowie, arystokracja.

A ja?

Ja - plebs.

Rodzina repatriantów z Kresów.

 Prosty chłopak z „Piekiełka” - dzielnicy Braniewa, która kiedyś była najgorszą częścią miasta.

A Braniewo… Cóż. Warmia. Miasto, z którego młodzi ludzie od zawsze uciekali.

Ja uciekłem czterdzieści lat temu. Z mojej klasy licealnej uciekło ponad dziewięćdziesiąt procent.

„Uciekło” to może złe słowo.

Poszli na studia. Znaleźli lepsze życie.

Ci, co zostali - zostali.

Ale znów się rozgadałem. Wracamy do świętych wujów.

Pomorska wieś pod Tczewem.

Dom prawie trzystuletni. Historia rodziny piękna, duma rodowa ogromna - ile w tym prawdy, wiedzą tylko oni. Ja na pewno nie.

Przychodzą czasy powojenne.

Ze względu na szlachecko-arystokratyczno-królewskie pochodzenie - problemy egzystencjalne. Ojciec mojego teścia  ginie w wypadku. Samochodowym? Traktorem? Spadł z ciągnika?

W arystokratycznych rodach prawda bywa traktowana instrumentalnie. W tej rodzinie również. Przekonałem się o tym nie raz.

Zostaje matka. Arystokratka. Miłośniczka Goethego i Schillera. Kilkadziesiąt hektarów, których nie objęła nacjonalizacja. Pięciu synów i córka.

Łatwo nie było. Ale dali radę.

Wszyscy skończyli studia. Budowali nową Polskę - tę, która wcześniej odebrała im majątki. Zakładali rodziny. Żyli całkiem nieźle. Rozmnażali się. Co prawda nie wszyscy, ale materiał genetyczny był przekazywany.

Najstarszy brat teścia : żona, brak dzieci.

Kolejny brat teścia : brak żony, brak dzieci.

Teść: żona, dwoje dzieci.

Młodszy brat teścia: żona, jedno dziecko.

Najmłodszy brat teścia : żona, sześcioro dzieci. Wygląda na to, że rozmnażanie było jego pasją.

 Jedyna siostra teścia  - troje dzieci - wyprowadziła się z mężem na drugi koniec Polski.

Bracia zostali na północy, ona na południu.

Jak w bajce. Wszystko działało.

I komu to przeszkadzało?

Nikomu.

Aż do momentu, gdy okazało się, że dwóch braci nie ma dzieci.

Jeden z nich - bezżenny i bezdzietny - mieszkał w rodzinnym gnieździe od zawsze.

Drugi - bezdzietny, po śmierci żony - wrócił na północ i zamieszkał z nim.

W gnieździe rodowym.

Mieszkali tam ponad dwadzieścia lat.

Pieniądze mieli.

Teoretycznie powinien tam być teraz  mały, ładny dworek. Arystokracja, hektary, święty w rodzinie.

W praktyce… obraz jest inny.

Nie wiem, jak to opisać.

Może słowo ruina byłoby najbliższe prawdy.

I wszystko byłoby jeszcze do zniesienia, gdyby nie fakt, że oni wciąż tam żyją. Teraz tylko jeden.

Starszy ma 95 lat.

Młodszy — 92.

Starszego, bogatszego, zabrał do siebie mój szwagier. Mógł sobie na to pozwolić – miał odpowiednie warunki. Lokalowe. Zaadoptował dla wujka osobny pokój, zapewnił opiekę całodobową – opłacił opiekunkę.  Kilka mieszkań wujka w Trójmieście zobowiązuje. Opieka trudna, ale temat ogarnięty.

Drugi – biedniejszy, młodszy został w gnieździe rodowym.

I tu temat  jest nieogarnięty.

Opiekę  nad nim roztoczyły dzieci brata wielodzietnego. Tego od szóstki dzieci.

Szóstka dzieci to heroizm. Ja mam dwoje i bywały chwile, gdy uważałem, że powinienem trafić do psychiatryka.

Dodatkowo punktową opiekę sprawuje córka siostry.

Czyli: dzieci najmłodszego brata + córka siostry.

Opieka rozproszona. Kompetencje różne. Oczekiwania sprzeczne.

Idealne pole do konfliktu.

Bo długowieczność nie jest problemem biologicznym.

Długowieczność to problem społeczny, a w skali mikro - rodzinny dramat.

Kto decyduje?

Kto płaci?

Kto przyjeżdża w nocy?

Kto bierze urlop?

Kto „robi więcej”, a kto „tylko udaje”?

I najważniejsze pytanie, którego nikt nie zadaje głośno:

ile to jeszcze potrwa?

Tu zaczyna się prawdziwa „święta rodzina”.

Nie ta z obrazków.

Ta z telefonami, pretensjami, urazami, niedopowiedzeniami i cichą rywalizacją o rację moralną.

Każdy jest zmęczony.

Każdy uważa, że robi najwięcej.

Każdy ma poczucie krzywdy.

A senior?

Senior żyje.

I ma się - na przekór wszystkim - całkiem dobrze.

I tak oto ktoś jeszcze nie umarł…

A wszystko już się zaczęło…

Może być ciekawi.

 

 

 

 

Cdn………..

[Berenika97]

@Andrzej_Wojnowski

 

Poruszasz problem, który będzie się tylko nasilał - społeczeństwa starzeją się, ludzie żyją coraz dłużej, a rodziny muszą się z tym mierzyć bez instrukcji obsługi. I nikt nie mówi wprost, że to ciężar. Że to niszczy relacje. Że obok miłości jest też wyczerpanie, złość i niewyartykułowana myśl - "kiedy to się skończy?" Nie znam tego problemu, na razie. Zatrzymało mnie Braniewo - miasto mi znane.