Nanoświat

[Quimeen]

Magnetyczna jest ściana pomiędzy
indukcjami każdego z wymiarów,
utrzymując w półpłaszczyznach więzy,
zawiązane od swoich nadmiarów.

Grawitacja rozpadła się cała,
izolując wtórności obrzeży;
strumień cząstek nieznanych wyzwala,
nanizanych na sznury pacierzy.

Najpierw niebo rozbłyska purpurą.
Fuzja helu zapala latarnie;
neutrony, wypchane futurą
zagęszczają się w sobie, oparnie.

Krążą iskry, wzbudzone martwicą
co rozlała się w stałą materię,
wyżłobioną w półślad okolicą,
tworzy meta stabilną scenerię.

Wszystko gaśnie, reakcja zanika,
zwykła chemia nie daje nam znaków.
Pozostaję w płaszczyźnie chodnika,
zapatrzony na ślady ślimaków.

[jasiu zły]

Nie znam się na chemii, ani fizyce, więc nie wiem, na ile to ma logiczny sens, ale jak dla mnie wiersz bomba. Forma mogłaby być lepsza (rymy, rytm), ale jest ok, a smaczkiem w tym wierszu jest raczej ujęcie tematu. Na plus!
Pozdrawaim.

[Lucyferia Piekielna]

Ja też jestem fizyczno - chemicznym laikiem, ale zaletą tego wiersza jest to, że umie poprowadzić kogoś kto mało rozumie. Zrobiłeś magiczną otoczkę, która w ostatniej strofie pęka jak bańka mydlana. I za ostatnią strofę szczególny szacunek :)

[Michał Ziemiak]

Nauki ścisłe w służbie poezji? Jak najbardziej! I Twój wiersz to dobitnie udowadnia - niektóre fragmenty budzą skojarzenia z moim ukochanym STAR TREK-iem - i za to OGROMNY plus ode mnie Ci się należy. A tak na serio - barwnie, naukowo, świetnie ;-)
POZDRAWIAM!