Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@jeremy Zawsze stawiam sobie pytanie” komu śpiewam i komu gram a czyją dostrajać chcę duszę.Czyimi ścieżkami błądzę( nie po czyich) i takie tam przemyślenia” wstań z kolan idż wszak dałem Ci dwa( tu na myśli mam talenty) nie 2:)Może mam inną defincję tego słowa …przemyślę.

Opublikowano

@Bożena De-Tre

Ja generalnie rozumiem o co Ci chodzi. Ale jeśli ja będę miły dla wierszy @huzarc, to on przez kolejne lata obecności na forum będzie żył w przekonaniu, że dobre wiersze pisze, bo wszyscy mu tak miło komentują. Przecież to nie ja mu krzywdę robię, tylko ludzie, którzy nie czytają rzetelnie jego tekstów i klepią go po ramieniu.

Zamiast się rozwijać koleś handel wymienny lajkami prowadzi. I to nie ja go to tego doprowadziłem tylko tutejsze fajoskie społeczeństwo.

Opublikowano

@jeremy

Nie jesteś dla mnie koleś to po pierwsze;) po drugie taki z Ciebie krytyk czyjegoś słowa jak twórca własnego… a po trzecie, piszę dla siebie i sprawia mi największą frajdę to, że mogę to robić na przekór i wbrew wszelkiego rodzaju farmazonom, których zazdrość wyraża się najczęściej poprzez wszelkiego rodzaju pozy wyższościowe i maniakalną prowokacyjność. 

znasz bajkę o liściu?

Opublikowano

@huzarc

Ale nie zrozum mnie źle.

Tu bez złych emocji. To jest naturalna przypadłość społeczności tego typu. Siedzisz parę lat na forum, to poznajesz ludzi, sympatyzujesz, zaprzyjaźniasz się, z tym wódki się napijesz, z tamtą do łóżka pójdziesz... To później trudniej złapać dystans i jak kumpel wrzuci gniota, to jakoś tak głupio mu dojebać. I to się prawdopodobnie z Tobą stało. Ale nie przejmuj się, jestem ja, możesz zawsze na mnie liczyć.

A teraz przyznaj, że chujowe te rymy i ci kładą wiersz na podłogę i napierdalają bejzbolem.

Opublikowano (edytowane)

@huzarc

Dziękuję. Kląć ponoć trzeba umieć - ja się próbuje doskonalić w tej sztuce. Ale my tu o słownictwie, a wiersz leży odłogiem, poturbowany, a moim zdaniem byłby do uratowania. Tylko żebyś mógł tego dokonać potrzebowałbyś solidnie ugruntowanego poczucia własnej wartości. A z tym nie jest najlepiej, skoro wskazanie na częstochowszczyznę w wierszu uruchamia u Ciebie takie mechanizmy obronne. Zagrożone ego kąsa gdzie popadnie w jeszcze większym stopniu naruszając swoje wątłe podstawy.

Teraz jeszcze raz czytam i ostatnia strofa brzmi dosyć sztucznie.

Powiedz, wolisz gdy ktoś przeczyta Twój wiersz i wskaże na rzeczy, które nie zachwycają czy jeśli nie czyta i da lajka?

Bo wiesz, że ja czytałem Twój wiersz wiele razy zanim napisałem to, co napisałem w komentarzu, tak? 

Edytowane przez jeremy (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@jeremy Lubię Częstochowę;) Mam do tego prawo. Ja do układania słów w jaki inny sposób, na jakie mam ochotę. Nigdy pod czyjąś linijkę.
Podobnie straszne torsje agresji, aż posunięte do przekleństw, sugerują reakcje obronne przed czymś co wykracza poza hermetyczną strefę komfortu w skurczoną do rejestru kilku chwytów, które mają być prawdą objawioną i credem poetyckiego fundamentalizmu, zarazem maskującej niemoc wykroczenia poza ich jarzmo.

 

Opublikowano

@huzarc

Przekleństwa są częścią żywego języka - tego bliższego realiom. 

Reszta Twojej wypowiedzi swoją konstrukcją ma udawać głębię, ale to wydmuszka - przecież wiesz. I pozwoliłeś też żeby Twoje pisanie takie było.

Opublikowano

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O, ale to nie do mnie tak, do mnie nie…

 

Realiom, obawiam się, że masz dosyć mgliste o nich pojęcie…

 

 

Właśnie nie wiem i tak zostanie. I moralizowanie upozowane na dekonstrukcyjne kaznodziejstwo tego na szczęście nie zmieni;)

Opublikowano

@huzarc

W porządku. Tylko ja bym tu o dekonstrukcji nie mówił zaraz. Derridę bardzo ciężko się czyta, a i sama dekonstrukcja najczęściej nie jest tym, co myślimy, że robimy w analizie utworu.

Mówię o staromodnym, solidnym czytaniu tekstu. Widzę teksty z dwudziestoma lajkami i błędami ortograficznymi. Czy nie dostrzegasz, że to może być symptom?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • ... i wszystko wytrzyma :)
    • - I goni, miel kopyta! - A typ oklei mi nogi?
    • Siedziałem w jego gabinecie jak uczniak przyłapany na zapleczu szkolnego boiska na paleniu papierosów.  Byłem zesztywniały i spięty.  Nogi i stopy miałem ściśle złączone. W łydkach czułem ból napięcia ścięgien. ręcę trzymałem blisko tułowia  a dłonie oparłem na drżących kolanach. Dłonie były lodowate a zarazem spocone. Nie drżały jednak. Były bladoniebieskie.  Jak u trupa,  wyciągniętego z chłodni prosektoryjnej. Usta podobnie. Były nieruchome. Bo nie miały ochoty na tą rozmowę. Oczy wbiłem w punkt na ścianie. Jakiś jego dyplom  z zamieszłych czasów postudenckich.     W tym byłem dobry. Budziłem się z uczuciem porażki. Tego, że nie udało się odejść w spokoju. W namiastce snu, który zastępował odpoczynek. A potem ze łzami  ledwo siadałem w nogach łóżka i wbijałem wzrok w ścianę bądź okno. Widziałem jedynie biel ściany  lub na zmianę błękit bądź szarość nieba. Moja świadomość pojmowała  tylko te trzy kolory. No i jeszcze czerń  jaką była choroba mojego umysłu.     Samotność jest szara, krew rubinowa, nawet śmierć w swej antycznej postaci  wydaje się mieć jaśniejszy odcień płaszcza. A mój umysł to rdzeń reaktora mroku. Już dawno uległ awarii. Jeszcze nie wybuchł ale jest uszkodzony na tyle, by wylewały się z niego całe tony nieprzejrzystej mazi. Trującej zdrowe komórki, napromieniowanej izotopami, które mnie rozpuszczają i trawią od środka. I nie da się tego zatrzymać, cofnąć. Usunąć skutków awarii. Można jedynie wyłączyć reaktor. Zabić rdzeń. Uciszyć na dobre życiową reakcję. Reakcję łańcuchową.     Bo jestem więźniem skutym łańcuchami. Palą mnie ich ogniwa. A składają się przecież ze wspomnień. Dni i lat straconych na wieki. Człowiek jest na tyle rozwiniętą istotą, że czuję kiedy zbliża się koniec. Mój nadchodził. Pytał mnie dziś o tak wiele spraw. A jakie to ma znaczenie? Pytał czy myślę o tym. Ja niczego innego nie pragnę. Czy chciałbym wyzdrowieć? Nie. Chcę tylko umrzeć. Chce się poddać na własnych zasadach. Złożyć broń i dać się rozstrzelać. Przegrałem i nic tego nie zmieni. Czuję się jak ostatni,  ukrywający się w dżungli partyzant. Mam świadomość klęski  ale ukrywam się nie po to  by oddalić od siebie tą myśl a po to by nie zdradzić samego siebie. Ale pierścień pościgu się zawęża. Pewnego dnia świat mnie znajdzie i zaprowadzi pod mur albo na szafot.     Dlatego staram się nie być sobą. Mam swoje światy i osobowości. Tak wiele urojonych fantazji, które zastępują mi rzeczywistość. Przekupiłem go dziś kolejnym kłamstwem, byle tylko nie wylądować w izolatce. On się gubi. W moich zeznaniach, wspomnieniach, symptomach i objawach. Czasami mówi,  że sam dostaję przy mnie psychozy. Śmieję się z tego, ale najchętniej bym go zabił, bo jakąś część mnie  uważa to za najlepsze wyjście. Lepsze od leków i terapii. Bo jeśli coś mi pomaga  to nienawiść do ludzi. I litry znieczulenia w alkoholu. Wtedy moje myśli są twórcze. Pijane z radości.     Jakie jest największe kłamstwo  jakie mógłbyś mi dziś powiedzieć, zapytał. Przysięgam, że nie mam przy sobie broni. Poczym sięgnąłem powoli  za pasek od spodni. Wyciągnąłem pistolet i zanim zdążył wezwać pomoc  lub wyrwać mi broń  strzeliłem sobie w skroń. Padając martwym na jego biurko. Dla mnie wojna dobiegła końca.        
    • trudno iść dalej gdy droga się kończy marzyć nie widząc uśmiechów   trudno być sobą gdy cień kłamie - nie dumać widząc  mogiły   trudno jest żyć  gdy za drzwiami  niewiadoma nie ma sensu   trudy są trudne ale to one uczą nas przyszłości  mimo że bolą
    • @MIROSŁAW C.   I teraz już pan rozumie, panie Mirosławie? Teraz znowu jest na ten temat głośno z powodu nazwania jakiejś tam bojówki uzbrojonej w widły, kosy, piły i siekiery - "Bohaterom OUN-UPA" - nie warto zakładać nowego wątku - zaczynać wszystko od nowa - od samego początku, to nic innego jak praktyka błędnego koła - śmiertelna rutyna. Wystarczy przywołać już istniejące wątki i dalej prowadzić dyskusję...   Łukasz Jasiński 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...