Studnia

[truesirex]

Studnia

 

Białe ściany chłodzą dłonie,

twarz pobladła od szukania światła.

Z każdym wypadniętym włosem

spadam głębiej i głębiej.

 

Tkwię w bezruchu latami,

choć minął zaledwie dzień.

Mama każdej nocy nie śpi,

codziennie śni o wschodzie.

 

Skóra przemokła wilgocią,

więc zacząłem pisać poezję —

hermetyczną i brudną,

powściągliwą i mokrą.

 

Czas obiecał mi poprawę,

zamiast tego oddycham

coraz płycej, szybciej.

Czas miał mnie wyleczyć,

zamiast tego tracę myśli.

 

Nadal ich czuję za plecami,

dlatego nigdy nie wróciłem do domu.

Unoszę się w mętnej wodzie,

pluskwy wżerają się w serce.

Smród rozkładu mojego ciała

czuć aż między drzewami.

A ja powtarzam w kółko:

 

„To się nie dzieje.”

 

 

 

 

Edytowane 25 Listopada 2025 przez truesirex (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@truesirex

 

mnie też dotknął swoją świetnością !!!!!

[Berenika97]

@truesirexOdczytuję Twój wiersz jako portret depresji – lub innej choroby psychicznej – ukazanej przez dosłowne, niemal kliniczne obrazy rozkładu. Szczególnie przejmujący jest obraz matki, która "co noc nie może spać, codziennie śni o wschodzie" – piękne i tragiczne - ona też ugrzęzła w tej ciemności, czeka na ranek, którego nie ma. To cierpienie bliskich, bezsilnych wobec cudzego bólu. Czas, który "miał wyleczyć", staje się katem. Najstraszniejsze jest ostatnie zdanie: "A ja wmawiam sobie, że to się nie dzieje" –mechanizm dysocjacji, gdy rzeczywistość staje się nie do zniesienia. Pokazujesz chorobę od środka - i to jest ważne.

[truesirex]

@Migrena @Berenika97 @KOBIETAdziękuję bardzo mi miło :))

 

@Berenika97 a jeśli chodzi o twoja interpretację, jest ona bardzo trafna :) 

Wiersz miał oddać uczucie stagnacji,„bycia na dnie” w chorobie.

Edytowane 17 Listopada 2025 przez truesirex (wyświetl historię edycji)